Insomnia

Het is donker, zo midden in de nacht met lakens hoog opgetrokken en vuisten omheen de randen geklemd. Ingehouden rillen mijn ellebogen naar binnen. Ik verjaag slaaploos demonen die als ratelslangen hun eigen staart najagen Rusteloos keer ik zij om zij tot dekens en gedachten mij verstrikken. De luchtledigheid van alle waarheid versmacht mijn gemoed en ik wil de lucht ademen die met het daglicht komt. Maar het is nog zo ver donker. Waar blijft de troostende hand die rechtvaardig slaapt? Slapeloze nachten zijn vol van duister gebrek en verwrongen inzicht. Dreigend zucht in mijn borst wat lijkt op dood en troosteloos verval kondigt haar beginnende apocalyps. Het is alsof mijn hersenaders verstopt zijn met stroperige weemoed die elke helderheid versmoren in een poel van zwartrode lava. Gedachten luwen zacht . Slaap sputtert tegen maar als de ochtend de kamer verbleekt wordt het waken overmand.