Schrijversverdriet

Ik heb je ingepakt

met verbloemde beelden

als water van een modderplas

goud gerimpeld in de zon

Maar wie luistert nog

met ingehouden adem

naar mooie banaliteit

en zachte vanzelfsprekendheid

Slechts enkelen schuifelen vluchtig

langs getimmerte

met vederlichte boekjes

waarin hopelozen woorden weenden

Ik heb je dan maar weer uitgepakt

met ingeslikt verdriet

om telkenmale vast te stellen

neen,

ik kan het niet.