de herfst sloeg ongemeen hard toe
na zinderende zomerdagen
als hout breekt
en bladeren luchtkussen vormen
trap ik met zevenmijlslaarzen
door duinen van wat viel
wind waait zand in mijn ogen
terwijl ik mijn arm om je schouders leg
je kijkt me even aan
en ik weet
laat het maar koud worden
omheen de warmte van wat ons is
Laat mij de stilte doorbreken,
BeantwoordenVerwijderenen je als eerste toespreken:
Woorden verbleken
zinnen raken ontwricht,
in de schijn van jouw gedicht:-)