VERWOEST Hij stond versteld te kijken naar de catastrofe die leven werd genoemd Dresden na de vuurstorm ruïnes zo ver het oog wou zien Smeulende kathedralen van verwachtingen en niet ingeloste verlangens alle verzet ontglipte zijn verweer dat enkel zwakker werd Langzaam klemde hij de kolf in zijn vuist voelde de warmte het houten handgrip contrasteert met randen van koud metaal. het detail stemde hem droef net nu de beslissing was gevallen hij drukte de loop tegen zijn slaap en haalde de trekker over voor hem was er geen knal plotse stilte omzwachtelde zijn gescheurd gemoed.