Een welgemeende middelvinger

Ik leef met opgestoken middelvinger.
Er zijn er die dit bijzonder puberaal vinden.
Het is net voor hen dat ik mijn middelvinger opsteek, want zelfs al beweren ze dat die vinger hen niet deert en dat het slechts een uiting van onvolwassenheid is geloof ik hen niet.
Die welgemeende “fuck you” deert hen weldegelijk. Het irriteert hen.
De goegemeente is verzadigd met middel- en ondermaatse figuren. Mensen wier inventiviteit en originaliteit zowat omgekeerd evenredig is met hun maatschappelijke deugdelijkheid. Waar zesjes en zevens de norm zijn.
Onze leidende politieke partijen staan voor deze matigheid garant.
De personificatie van de mediocritaire tirannie is onze huidige eerste minister. Aan hem zal ik echter geen woorden meer vuil maken omdat elk woord over deze minus habens er één teveel is. Zijn voorganger was al niet veel beter en bewijst op een wrang ironische manier dat door niet op te vallen en niemand voor het hoofd te stoten men de ‘hoogste post’ in Europa kan pakken. ( let op de aanhalingstekens)
Het sarcasme van de leiders uit de Europese landen die uiteindelijk beslissen wie er op de hoogste stoel komt te zitten is jaloersmakend! De poten onder de eigen gecreëerde presidentstoel van Europa afzagen door er een non-figuur op te zetten om alzo het eeuwige licht wat langer op zichzelf te kunnen laten schijnen.
Ik moet zeggen dat ik daar veel respect voor kan opbrengen.
Maar in België en meer in het bijzonder in Vlaanderen vieren we feest. Eén van ons staat op het hoogste politieke schavot! De helft van de wereld ligt in een deuk, maar wij, wij zijn blij en trots. Het bewijst volgens de ingeslapen kudde dat rustige vastheid de manier is om er te geraken!
Bescheidenheid, ‘rustige vastheid’ –godbetert- vinden wij een hoog goed.
We roemen onze bedaardheid, ons vermeend evenwicht die door sommigen zelfs degelijkheid wordt genoemd.
Wat zijn we een degelijk volkje!
Excessen worden gemeden want tengevolge van onze godsvruchtige hersenspoeling die 80 procent van de Vlaamse bevolking door het verzuilde schoolsysteem heeft ondergaan weten we dat hoogmoed voor den val komt . De andere 20 procent bleef van deze spoeling gevrijwaard maar aapt gretig de meerderheid na waarbij ze deemoedig toegeven dat geloof toch wel nastrevenswaardige ethische waarden heeft bijgebracht .
“Waarden die de filosofische en communautaire tegenstellingen overstijgen!”
Hebt u dat ook horen verkondigen door het anachronisme bij uitstek ter gelegenheid van de kerstboodschap ( het woord alleen al)?
Heeft iemand die zin al eens goed ontleed?
Het ging uiteraard over die over het paard getilde Pater Damiaan. Wat onze communautaire tegenstellingen daarmee te maken hebben ontgaat me echter volledig tenzij het de bedoeling was een tekst te produceren waarin dit woord op zijn minst een keer voorkwam.

Mensen die zich anders gedragen worden gemeden als de pest en vooral gestigmatiseerd als onverantwoordelijk, infantiel en subversief. Uiteraard want ze vormen een bedreiging voor het grijze evenwicht die de Vlaming zo dierbaar is.
We zijn geen hemelbestormers, neen meneer, het zot in de kop is voor de koe die niet gemolken werd!
Ik steek mijn middelvinger op naar diegenen die vinden dat wie zich buiten de middelmaat durft te profileren het zwijgen zouden moeten worden opgelegd.
Ik weiger me neer te leggen bij rustige vastheid als slogan gelanceerd door een Haiku dichtsmurf.
Ik protesteer tegen de zogenoemde ‘gevoeligheden van een gemeenschap’ als excuus om dan maar zijn mond te houden.
Een gezonde democratie heeft nood aan mensen die op tenen trappen en die zich geen moer aantrekken van weekhartigheid omtrent vermeende tradities of goden.
Ik haat bescheidenheid want ze is bijna altijd vals. Zeker hier in de Vlaamse polders.
Ik steek mijn middelvinger op naar culturele gewoontes van hier of van elders.
Ze doen maar, maar mij moeten ze godverdomme gerust laten.
Laat ze me maar puberaal vinden of onvolwassen of een agitator.
Evolutie ontstaat bij gratie van onrust en strijd.
Zelfs Darwin wist dit al.