Nieuwjaarsbrief

Soms wordt het amper licht, gaat duister over in dagschemer,
hangen wolken bedsprei dik over drassige velden.
Vogels slaan met vleugels
trager dan hun hartslag.
Mensen stinken samen als woelmuizen
in versierde huizen
van schijnheiligheid en valse vrede
eten, drinken en misschien zelfs poepen
nog een keer
sinds lang niet meer
wentelend in de vadsigheid van een vast gereden eindejaar.
Gestopt met hollen nu de meet in zicht is.
Strompelend de laatste meters.
Lusteloos hangend van feest naar maaltijd overgoten met meer drank dan goed voor hen is.
Brallende families die verbroederen bij kritische promille’s proppen zich vol met kleinburgerlijke maaltijden geprepareerd met ingrediënten waar men normaal de dienst ‘ongediertebestrijding’ voor belt , maar nu vanwege de indigestie aan kookprogramma’s populair zijn bij hen die zich van hun kennerskant willen tonen.
Wijn uit streken waar men met geen stokken naar toe te krijgen is tenzij georganiseerd door Jetair en onder begeleiding van een immer vrolijke verkavelingsvlaams wauwelende hostess die zich de aandacht van de lokale alfa male ruggelings laat welgevallen.
Hopen , veel hopen…
Maar vooral potten vol stront en braaksel van teveel.
Foute cadeaus en boeken, ongelezen, torenhoog meegetroond naar huizen in beneveld zicht.
Jaaroverzichten van ellende en overleden bekenden die we ons al lang niet meer herinneren
Traag kruipen uren weg onder zeteldekentjes bij films die telkens weer opduiken als het jaar naar haar einde neigt
Maar daar, aan de einde van deze donkere nieuwjaarsgang gloort weer ochtend.
Het licht van een nieuw jaar waarin alles opnieuw kan worden voorgenomen,
alle zonden worden vergeven
in een cyclus van ijdele hoop die men het leven noemt.