Onbegrip

‘Je begrijpt er niets van’, was het eerste wat in me opkwam toen ik een reactie las op een poëtisch stukje dat ik ergens schreef.
‘Jij hebt gewoonweg geen flauw benul welk beeld in mijn hoofd leefde als ik dit schreef’.
Wel ja, het is een pedante gedachte maar ze is wel eerlijk.
‘Je hebt het helemaal niet begrepen en daar draait het uiteindelijk allemaal om.’
Het vat de essentie van onze communicatie samen.
Het toont ons de eenzaamheid van onze gevoelens zelfs al delen we ze met anderen.
Het besje meende een paar stijlcorrecties te moeten aanbrengen en interpreteerde een woord dat ik gebruikte overtuigd verkeerd. Ze was ongetwijfeld een op rust gestelde lerares Nederlands of misschien zelfs ooit corrector bij een periodiekje waarvan de lichtheid, die van haar intellect overtrof. Wat er ook van zij, het schraalpruimpje ontwaarde weliswaar enkele dichterlijke kwaliteiten maar voorzag heel wat schaaf- en timmerwerk.
‘Je begrijpt er niets van’, dacht ik weer.
In een poging vat te krijgen op haar leefwereld ging ik op zoek naar teksten die zij eventueel zou hebben geschreven, ervan uitgaande dat iemand die de pretentie heeft verbeteringen aan te moeten brengen zelf een indrukwekkend oeuvre moest bijeen geschreven hebben.
Teleurstelling was mijn deel.
De in de nabije toekomst waarschijnlijk veelvuldig gehanteerde uitdrukking - droger dan de Sahara na een mislukte klimaattop- bleek van toepassing op haar literaire portfolio.
Dit hoeft natuurlijk geen belemmering te zijn om kritiek te spuien gezien de lezer eveneens haar rechten heeft, doch de stelligheid waarmee ze de opmerkingen formuleerde deed me blijkbaar ten onrechte vermoeden dat er meer moest zijn dan, dat, wat ik van het digitale scharrelkipje kon terugvinden.
Ik hield er een, ondertussen bij vriend en vijand gekende en beruchte, filosofische reflectie over.
Het rund begreep me niet, terwijl wat ik schreef onmiskenbaar -weliswaar nog niet algemeen bekend- wereldliteratuur was.
Hoe kwam dat toch?
Kon het liggen aan haar laag IQ?
Dat geloofde ik niet want de stijl die ze hanteerde getuigde van enige ontwikkeling die zou voldoende moeten zijn om het te begrijpen.
Misschien was wat ik schreef helemaal niet zo fantastisch als mijn megalomane geest wel vermoedde. Megalomaan zijnde, verwierp ik al snel deze hypothese.
Ik moest uiteindelijk tot de onstellende vaststelling komen dat het gewoonweg niet meer dan normaal was.
Niemand begreep elkaar, echt.
Soms ontstaat wel de indruk dat we elkaar begrijpen en voor dagelijks gebruik is dat meestal voldoende. Bovendien is mogelijks onbegrip ingecalculeerd in onze handelingen , zeker wanneer we zaken of transacties met elkaar doen.
Maar als het gaat om gevoelens begrijpen we elkaar nooit.
We transponeren uitgedrukte emoties eenvoudig weg op onze eigen belevingswereld
Hierdoor kan de zelfverklaarde schrijver nog zo zijn best doen om een gevoel exact weer te geven, fundamenteel blijft hij onbegrepen.

Het stemt tot nadenken vind ik.
Maar het stemt vooral tot zwijgen.
Misschien moest ik daar maar eens lessen beginnen uit te trekken.