Paso doble

Zijdelings-ver blijft ze staan met onbewogen woede
hoofd in kwartslag
walging is meester van verleden schoonheid
haar armen hangen slap langs een vormeloze jas met schouders als ingenaaid,
maar een vogelschrik dat was ze al
ooit had ze gewandeld in kruisende passen die haar heupen deden wiegen
op dreigend hoge hakken
voor enkels, nooit verzwikt
nu puilt pafferigheid uit lage schoenen met rubberzool
onder purperen kabels in vele slingers
matglas in de ogen
breekbaar dunne haren schamel verzameld tussen borstelbeurten
bewaarde nietszeggendheden in druk bewerkte kistjes
waarin foto’s met bevende vingers worden gestreeld
’s nachts schreeuwt ze om vervlogen antwoorden
terug in luiers
bijna is de cirkel rond
beelden verwarren haar en mensen evenzo
kon deze hel maar stoppen!
waar is klaarheid heen?
zenuwslopend doolhof van toen en nu, nimmer meer te scheiden
honger met uitgedroogde mond verslikt zich in prakjes
af en toe klinkt een Paso doble en wil ze dansen
als toen,
met spotlichten
dan voelt ze terug de warme gloed in uitgedoofde schoot
doch meer dan pis is er niet
kwaad om onbegrip

buiten legt de winter de straat het zwijgen op.