Verkalking

vroeg dag werd het wel vaker naarmate leef tijd gekort was
geslofte stappen tot kwastige borstels die sneeuwwit wrijven
scherp, nieuw op oud papier
glad geschoren koude waait om zijn wang
als hij de deur uitkomt…
zelden nog
kraakt zijn stem
dag bakker, warm
geurend naar koffie die er wordt bij gedacht
het gaat als gesneden koek,er amper in
uitneembaar gebit staat op sterk water te lachen
vergeten!
dat wordt doppen in koffie, nu met bekers
diepe groeven vertellen van vroeger en weleer
tijden dat zij er nog was en bezoek nog niet zeldzaam
de klok tikt
te luid
stilte laat zich niet verdrijven als doofheid waardevol wordt
wachten,
alsmaar
tot ’s morgens geen helderheid meer brengt
en wat vergeten moest worden,
het voor altijd is.