The Hucklebuck

Ik word acuut misselijk van dansende mensen. Er leven op deze bol slechts een handvol individuen die kunnen dansen zonder zich belachelijk te maken en de kans dat deze zich in uw of mijn kennissenkring bevinden is quasi nihil te noemen.
In oorsprong is dansen een lichaamsexpressie gehuld in een sfeer van geheimzinnigheid die men terugvindt bij tribale rituelen in donker Afrika en in die hoedanigheid kan ik deze gekte nog enigszins pruimen uit folkloristische curiositeit.
Maar eens geïmporteerd en met kleren aan wordt dansen een debiel volksvertier met een aureool van massahysterie en kuddegeest.
Echte mannen dansen niet!
Ziedaar mijn rotsvaste overtuiging.
Kijk maar naar wat er gebeurde met Patrick Swayze, die zich van pure miserie een pancreascarcinoom dronk nadat hij zich in de vergetelheid had gedanst in de film ‘Dirty Dancing’.
Alsof er iets als ‘welvoeglijk dansen’ zou bestaan…
Of de gevlochten strandneger Leroy uit de legendarische serie Fame die zich godbetert beenverwarmers aanmat en zich ophield in het gezelschap van trossels bloedmooie vrouwen waardoor een sluimerende dreiging van zijn, in spannende kousenbroek gehulde, kruis bleef uitgaan.Om maar niet te spreken van Fred Astaire, hét toonbeeld van wuftige verwijfdheid waardoor hij uiteindelijk zijn carrière moest eindigen in een film met de profetische titel “Ghost story”.
Van zodra jolige Fransen en zatte nonkels, wulpse secretaressen of van de kruin uit kalende bedrijfsleiders zich op de dansvloer begeven keert mijn maag. Het spektakel dat hier geheid op volgt is van een dergelijk abominabel niveau dat plaatsvervangende schaamte als een knappende zweer openbreekt en me de lust bespringt om met een AK-47 kwistig blauwe bonen in het rond te strooien.
Wat hebben ze toch met dat dansen?
Hoe idioot kan een mens zich wel niet gedragen?
Waar maken die minkukels zich nu eigenlijk zo vrolijk over dat het gevoel om te bewegen op muziek hen overvalt?
Grote zweetkringen met zoutranden tekenen vunzige hemdoksels.
Bij een aantal gaat zelfs de das om het voorhoofd!

Maar niets, helemaal niets ter wereld vervult me met meer afschuw dan synchroon dansen.
U kent het wel: de zaal stelt zich als gehersenspoeld in strakke rijen en op de maat van een snelle jive of een trage twist wordt een ronduit braakverwekkende stappenpatroon geëtaleerd gelardeerd met choreoathetotische bewegingen als bij Huntingtonlijers.
De blikken in de ogen verwazen en je ziet hen opgaan in een soort bezweringsdans waarbij ze het gevoel krijgen één te worden met de kosmos, mochten ze überhaupt al notie hebben van dergelijk veelzijdig begrip.
Het gemeenschappelijke stampen met de voeten veroorzaakt een trance, een spiritualiteit die ze bij leven nooit elders zullen bereiken tot spijt van het ter ziele gegaan geloof.
Mocht u er dus ooit aan denken een feestje te geven en daar de vermetele moed hebben mij op de dansvloer te manen, weet dan één ding!
Ik draag een revolver!
En ik zal hem gebruiken indien nodig!