Ik wens tijd nog plaats te sparen

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te zeggen dat eenzaamheid een illusie is
in hoofden van mensen die verloren lopen in gedachten

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te schrijven dat doodgaan lijkt op sneeuw één dag voor de dooi
wanneer zwarte vlekken haar schoonheid ontsieren
terwijl de randen hard en glazig afbrokkelen

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te voorspellen dat verwachtingen altijd anders zijn
dan stil gehoopt in de hoofden van maanzieken

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te waarschuwen voor de blinde wil van het toeval
waardoor verzet niet meer is dan een zachte zomerbries
die het koude hart van het noodlot streelt

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te wenen om wat verloren ging
wetend dat er altijd meer –minder- zal zijn

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te bezweren dat opgeven geen keuze is
hoewel er troost ligt in te weten
dat het altijd kan

Ik wens tijd noch plaats te sparen
om te vertellen dat jij alleen
orde brengt in mijn chaos van woorden