grijs licht werpt slappe schaduwen over de winter
na zo lang al volgehouden ademen,
ik nu even veel als jij
rood,
blauw,
groen
flikkert aan
en uit
je arm ligt over mijn schouder
in de dure illusie
van snel geld en nooit meer werken
maar je kijkt kinderogen groot
je kent de fabels en loze beloften
waarin zij zo graag geloven
wij doen het enkel om te spelen
want onechtheid is vreemd echt
wanneer er door omringd
nergens is de angst meer tastbaar,
de dood meer nabij
als in steden van veel meer
geil testosteron lacht naar drinkende hoeren
met gulzige blikken en graaiende handen
in epische proporties van levensangst
ik kijk graag
naar jou en de wereld
en jij in de wereld
en de wereld in je ogen
het rood, blauw en groen
woordeloos klagen we
het geluk van deze stad aan
terwijl we lachend blij zijn
dat verlies ook van ons is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.