Jaloezie

‘Je hebt het allemaal wel mooi voor elkaar’ zij hij op een quasi beschuldigende toon.
Verongelijktheid is een troostrijk gevoel, net als zelfmedelijden. En nu ik het zo bedenk is het eigenlijk niets anders dan een vorm van zelfmedelijden.
Ik keek hem langer dan gewoonlijk aan waarmee ik nadenken wou veinzen terwijl ik eigenlijk mijn antwoord al lang klaar had.
Ik kneep mijn ogen een beetje dicht en hield mijn hoofd wat schuin terwijl ik hem ten volle in mij opnam.
‘En waarom vindt jij dat’ vroeg ik hem?
‘Welja , je werk, je geld , je gezin, je hobby’s en nu nog eens schrijven. Het lijkt wel of alles waar je aan begint ook daadwerkelijk een goede afloop kent?’
‘Ah, dat bedoel je’ zei ik, verbaasdheid veinzend.
‘Wel het is toch een feit’ antwoordde hij nu met meer overtuiging door mijn vermeende onwetendheid over het eigen geluk.
‘En wat voel jij daar dan bij’ vroeg ik hem zo neutraal mogelijk, hoewel ik een spottend toontje amper kon onderdrukken?
Ik?
Oh, wel ik ben blij voor jou!
Jij bent blij voor mij? Dat is wel een heel zinloze bezigheid !
Bovendien geloof ik er geen reet van. Wat meer is, ik wantrouw mensen die beweren dat wanneer iemand succesvol is men blij is voor die persoon.
Dat druist namelijk in tegen alle natuurwetten.
De evolutie en de daaruit voortvloeiende genetica heeft gemaakt dat we enkel ons eigen geluk en succes nastreven dus dat van een ander steekt per definitie onze ogen uit. Dat heeft op zich ook een doel, namelijk; actie! Het moet ons aanzetten tot beweging, tot verbetering van onze eigen toestand. Dat is de motor die ons gebracht heeft tot waar we nu staan en hoewel humanosceptici er aan twijfelen of mensen het nu wel echt zo goed hebben als Darwinisten beweren durf ik met enige stelligheid te zeggen dat ze het alleszins heel wat beter hebben dan pakweg 10.000 jaar geleden.
Alle tekorten aan strooizout ten spijt.’

Ik zag zijn ogen wat waziger worden en zijn aandacht verslappen. Misschien moest hij wel een geeuw onderdrukken. Ik zou dat in ieder geval gedaan hebben .
Ik zag hem denken
‘Hoe vermoeiend!’
‘Hoe vermoeiend moet het wel niet zijn om zoveel geluk te hebben’