ze slepen en strompelen
gebrekkig in mijn hoofd,
hinkelen en hoesten
tot nooit meer genezen
ik tel het wijkend licht
zonder rust of verlosssing
en hoop dat de woordenstorm
terug liggen gaat
als na malariakoorts
ik zie een spin
tegen de wand van een bokaal
zich krampachtig vasthoudend
terwijl de vis met open mond
toehapt
in de illusie van bereikbaarheid
scheidt een bolle wereld
deze van zijn watervolle kom
nooit meer los
laat nooit
veel meer woorden dan in zinnen
veel meer zinnen dan in boeken
veel meer boeken dan in leven
nog even,
nog even...
het beeld van een vis happend naar een spin die ze zich aan de andere kant van het glas inbeeldt.....hoe kom jij toch op zo'n geniale vondsten? moet de fantasierijke wereld van de schrijver zijn...
BeantwoordenVerwijderen