In vino veritas

Terwijl winterzon vermuitte tot pril lentelicht  en de koffie heerlijk dampte over gevulde zondagskoek bladerde ik verstrooid in het vodje papier dat in het weekend als 'styling magazine' bij De Morgen hoort

Al lezend bedacht ik me dat de tijden van "De Vooruit" nu wel lang vervlogen leken! De tijd dat rood nog echt rood was en een krant een uitgesproken profiel durfde te hebben.

Edoch te ver hierop ingaan zou ons slechts afleiden.

Ik geef graag toe dat het ochtendgloren geen ideale sfeer creëert om over wijnen te filosoferen, al zeker niet wanneer de ebriëtas van de afgelopen nacht nog niet volledig is verteerd. Maar zelfs deze misplaatstheid doet niets af aan de weerzin die me naast mijn houten kop overviel toen ik het bewuste artikeltje las.

Het was van de hand van Frank -wie?- Van Der Auwera. De schaamteloosheid waarmee hij zijn lezers om de oren sloeg met 'farce-taal' deed vermoeden dat de man een kenner was. Althans dat wilde hij ongetwijfeld zichzelf en de lezers wijsmaken.

Ik moet toegeven dat ik niet onbevooroordeeld ben.

De oenologie ( lees eunologie, hoewel een meer letterlijke uitspraak misschien beter ware geweest) is namelijk niet mijn meug ( gewoon zo uit te spreken!). Ik ben nogal no-nonsense als het op drank aankomt en mijn naasten weten maar al te goed wat dat betekent.

De manier waarop die oenen over wijn praten suggereert een dermate verfijnd reuk- en smaakvermogen dat ik de aandrang moet onderdrukken om niet te beginnen blaffen of kwispelstaarten wanneer ik met hen wil communiceren.

Negentig procent van de wijndrinkers kan in een frietkot amper Amerikaanse saus van Samoerai onderscheiden laat staan dat zij subtiele toetsen- en hier gebruik ik al één van hun stokpaardjes- van gele ! perzik zouden kunnen waarnemen. Of een licht expressief boeket van citroentaart, ananassorbet, gegrilde amandelen en een wolkje vanille.... Ik proestte het uit waardoor een klodder gele pudding van mijn chocoladekoek met vulling op mijn schoot terecht kwam.

Het gekunstelde taaltje waarvan would-be-epicuristen en aspirant-intellectuelen zich hier bedienen is hilarisch.

Wat dacht u van 'rijp georïenteerd boeket van "easy drinking" chardonnay druiven die flirten met sauvignon vooral qua mondvulling!!!'

Ik verloor bijna twee tandvullingen van het lachen toen ik dit las.

Het lullen in een nichterig en schijndichterlijk taalgebruik door zelfbenoemde vinologen veroorzaakt bij mij  een gastrocolische reflex die zijn weerga niet kent.

Met dichtgeknepen billen dien ik de meest nabijgelegen wc op te zoeken om vervolgens breed trompetterend de emaille van de pot te blazen.

Ik maak me sterk dat slechts enkele minuten studie voldoende zijn om de doorsnee wijndrinker te impressioneren. Het volstaat dat men de lijst van woorden die men zo graag bezigt in de wijnproeverij van buiten leert en ze op geregelde tijdstippen door elkaar haspelt waarbij men vooral woorden als aroma, correct, eerlijk, subtiel en impressies  ad libitum dient te gebruiken.

Telkenmale ik zo'n arrivist hoor orakelen over wijn overvalt me het verlangen de fles uit zijn handen te graaien en in één teug leeg te salamanderen om me vervolgens met een luide boer te laten neerploffen waarbij ik achterover leun en met getuite lippen brom: " niet slecht, maar nogal weinig!"

Wijnelitisten kunnen me gestolen worden hoewel ze ongetwijfeld een bepaald publiek bedienen.

Het gaat echter hoofdzakelijk om mensen die in arren moede hun toevlucht zoeken tot een vertier waarmee ze naast hun primaire behoefte om zich potdicht te zuipen toch nog enige wellevendheid willen simuleren.

Ik denk dan altijd: 'Man, toch! Stop met zeiken, ge hebt alleerst nog niet gedronken!' Ikzelf, kan namelijk pas pissen nadat ik de fles op heb!