Ach doldrieste aarde!
Wispelturig kermiswijf,
draaiend naar het oosten.
Wereld van puistige zweren,
bedekt met sneeuw,
geblust in natte pampers
en een afkoelend hart van explosies.
Weggeslagen stuk sterrenstof,
grenzeloos verbannen in koude leegte
met slechts een maan.
Ik verploeg je korstige huid
maar raak amper dieper
dan jouw vruchteloosheid
Als ik straks als as wordt uitgeschud
zal ik je omtrek onzichtbaar vergroten.
Door niemand opgemerkt
zal ik verrotten in jouw ingewanden
Tot dat ook jij,
moeder van ons allen,
als een juggernaut
ten onder zal gaan
aan eigen overschatting
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.