Weet jij nog?

Weet jij nog?
toen we krijtlijnen trokken
op de muren van de stad
hinkelend over de steen
die we gooiden?

weet je nog toen we beloofden
dat dit echt voor altijd was?
dat we nooit zouden toegeven?
dat we wel wisten
wat niet te weten viel?

Ik vertelde je beloftes
die nooit zouden liegen
ik gaf mijn jongenslach voor je liefde
terwijl ik woorden stal

en jij was de fee die zwaaide
met je betoverde handen

we hadden de wereld
en we geloofden in alles
wat niet kon
maar vooral in ons zelf

weet je nog
hoe vaak ik weende ?
hoe vaak ik je vroeg
niet weg te gaan?

tot je zelf besliste
dat nu
niet meer was
dan wat nooit geneest

dat zou blijven nazinderen
in de vezels
van wat we verlangden