Tegenlicht

Ongenaakbaar tovert naaktheid

haren in mijn nek

als het licht net daar valt

waar schaduw lust flateert

ze heeft knieën en handen

zelfs schouders

zoals ik

ze lijken niet belangrijk

te oordelen aan mijn blik

die afdwaalt langs haar lederen zachtheid

in de krochten van haar hel

waar het langzaam zijn beslag krijgt

op haar schaterende vel

maalstroom

als een vuist dof knijpt achter je borstbeen

als handen je hoofd in ijskoud water dwingen

als oogkleppen  je enkel nog vooruit doen kijken

verkleint de wereld tot verplichting,

lijkt schoonheid ver weg,

sterft tederheid in de wieg van ambitie

als alles roept om vertraging

als duizend handen duwen in je rug

als je steeds sneller moet rennen

verdwijnt de schuilplaats in een geest

waar men stil kan dromen

over levens die niet bestaan

Nu nog zoek ik handen

die elkaar zacht raken

wangen  

die strelend slaap vinden

in de troost van gesloten ogen

ik heb een wenend hart

dat  me smeekt te mogen blijven

maar ik heb het verkocht

er is voor betaald

het moet nu weg.

Minzaam

Waar doet het pijn
vroeg ze
met lieve ogen?
Waar zal ik beginnen
fluisterde ik
met stille handen?
Minzaamheid is zacht
als een lauwe zeebries
terwijl je tenen overspoeld worden
door rimpelgolfjes
op een zomerstrand
de horizon staart ver,
trillend in het zonlicht

Een zuchtje

droom mijn lieve kleine leven

als een paardjesmolen

in felle kleuren

hobbelend , op en neer.

meer dan wat rondraaiende schattigheid

is het niet

ik lach naar jou

jij streelt mijn haar

meer dan wat liefs

is het niet

Mededogen

Ogen groter dan het leven

staren spijkers in wat vijand lijkt

Met verwaaide aandacht

houdt zijn blik niets om handen

De uitgeholde wangen

maken hem mooier

terwijl een verdoofde woestheid

kloppend 

zijn geslagen wonden ontsteekt,

die hij netjes opborg

samen met de sleutels van erbarmen.

Hij wil niet getroost worden

want onzichtbaar tiraniseert de trots

een verbrijzelde ziel

Als zwalpend wrakhout,

losgeslagen uit de boeg

van een stuurloos leven

zijn z'n zintuigen ontdaan

van wat aanrakingen zacht maakt

De wereld schreeuwt ,

enkel nog,

binnensmonds gevloek

Zijn lichaam is pijn

JIJ

traag vertel ik je

al mijn verhalen

lettergrepen speld ik

je op de mouw

en jij, ach jij

luistert toch

altijd

als een zompig moeras

slik je mijn slijk

dat ik al jaren stort

in je onverzadigbaar verlangen

mij te kennen

te weten

mijn les te lezen

en mijn leven te vullen

met jouw allermooiste geschenken

en ik , ach ik

ik dram maar door...

Toch maar

En toch kuste ik je lippen

want telkens weer wist ik

weerzin te onderdrukken

geen Greta Garbo,

niet Audrey Hepburn

maar gefronste ernst

tussen je  benen

waar je haar krullend

volwassenheid preekte

maar wie was ik

om keurigheid te eisen

laat staan om kies te zijn?

Seventies

Toen was het hout op muren

nog nadrukkelijker dan nu

en kleurden formica stoelen vooruitgang

reeds gedateerd bij productie

Het beton was mooi

en grijs en ruw

Het waren wrange jaren van  kapsels

en broeken die vormloos uitdijnden,

van kleuren die niet mochten

Er was haar ,

teveel

op verkeerde plaatsen

Terwijl muziek klonk als cimbalen

was kunst pornografisch

Ik was getooid

in puistige verlegenheid,

van schoonheid verstoken

door jachtig geloof in mijn hormonen.

Kamers geurden naar flets zaad

makkelijk vergoten in verplichte geilheid

Vrouwen veinsden nymfomanie

op sleutelfeesten die geen vrijheid boden

doch enkel het falen vertelden

van een achtergelaten generatie

Kanker tierde welig in harige borsten

waarboven te grote snorren

die rookten,

steeds weer

Het einde van zorgvuldigheid

liet lelijkheid geboren worden.

Gezopen

de volgende ochtend

met ogen als molshopen

komt wat er is

moet ik mijn rolluiken optrekken

in de weerzin van een dag

na afgrijzen over de nacht

vergiftigd lig ik

twijfelachtig in de fauteuille

van mijn ongewassenheid

ik mistel de uren

die me scheiden

van zachte verdwazing

het gonst pijnlijke geruchten

dat dit nooit zal eindigen

als ik niet gewoon opniew begin

Als gisteren verliefd wordt op morgen

gisteren werd verliefd op morgen

terwijl vandaag wezenloos achterbleef

nu wordt onbelangrijk ,

voor wie  leeft tussen pijn van toen

en angst voor dan

ingebeelde vrienden voor één scherm

bedwelmd door dronken avondliederen

morgen gaat gewoon weer door

als de knop wordt uitgezet

maar niet voor jou

want jij blijft achter

starend naar wat niet is

je hoort stemmen spreken uit zwarte letters

maar niemand roept je nog

traag dool je nog wat rond in de wereld

je bent verworden tot een toeschouwer

en af en toe wil je roepen

maar niemand hoort je 

je bent een deel van het beeld geworden

dat zij, de verworpenen gemaakt hebben

geen aanraking meer

al zo lang niet

geen enkele kus die smaakt naar meer

waar is het haar dat nat ruikt?

of de zilte geur na een lange nacht?

je gelaat schijnt wit als de maan