als handen je hoofd in ijskoud water dwingen
als oogkleppen je enkel nog vooruit doen kijken
verkleint de wereld tot verplichting,
lijkt schoonheid ver weg,
sterft tederheid in de wieg van ambitie
als alles roept om vertraging
als duizend handen duwen in je rug
als je steeds sneller moet rennen
verdwijnt de schuilplaats in een geest
waar men stil kan dromen
over levens die niet bestaan
Nu nog zoek ik handen
die elkaar zacht raken
wangen
die strelend slaap vinden
in de troost van gesloten ogen
ik heb een wenend hart
dat me smeekt te mogen blijven
maar ik heb het verkocht
er is voor betaald
het moet nu weg.
dit is onwaarschijnlijk goed!!
BeantwoordenVerwijderen