Mededogen

Ogen groter dan het leven

staren spijkers in wat vijand lijkt

Met verwaaide aandacht

houdt zijn blik niets om handen

De uitgeholde wangen

maken hem mooier

terwijl een verdoofde woestheid

kloppend 

zijn geslagen wonden ontsteekt,

die hij netjes opborg

samen met de sleutels van erbarmen.

Hij wil niet getroost worden

want onzichtbaar tiraniseert de trots

een verbrijzelde ziel

Als zwalpend wrakhout,

losgeslagen uit de boeg

van een stuurloos leven

zijn z'n zintuigen ontdaan

van wat aanrakingen zacht maakt

De wereld schreeuwt ,

enkel nog,

binnensmonds gevloek

Zijn lichaam is pijn