de onbeduidenheid van berken

de onbeduidendheid van berken

treft hen geen enkele schuld

het zijn enkel wij

die ze droevig zien

witgrauw gekleed

tot zij grijze lijnen tekenen

Vleugellam

traag wit verdwijnt in staalblauw

blauwer dan wat ooit

zoveel betekende

boeken verhalen hun woorden

in de lengte

van een te snelle tijd

stilte luistert

naar het onrustig ademen

van wie ontheemd is

Gevloerd

Waarlijk,

is het leven

in naakte rauwheid

als zonlicht pijn doet.

Waar dekens geen warmte bieden

en open wonden slordige littekens vormen

Niets verdooft het gevoel

van onzin

want de wereld draait

door

heen in eindeloos verlangen

zichzelf te vergeten.

Terug

vertrouwd gebleven weemoed

graaft een gat in mijn buik

een zwartomrand gevoel van eindigheid

waarin ware ogen morsige onrust bemerken

zo nadert de dag haar geliefde

om daarin spoorloos op te lossen

met de nacht verdwaalt de rede

want zij is gevuld met mensen

die voorbijgaan

als drenkelingen van het leven