In aanloop naar de komende verkiezingen, waar desondanks een wereldwijde financiële en economische crisis, in het gehucht België en bij uitbreiding op de morzel grond die men Vlaanderen noemt, alle aandacht wordt gevestigd op het verder opsplitsen van dit' land par accident' kan ik het niet nalaten mij de vraag te stellen : wat is nu eigenlijk die 'Vlaamse identiteit ' waarmee men ons te pas en te onpas om de oren slaat.
In de ochtendkrant las ik een intervieuw met Erwin Mortier, de grootste nog levende schrijver in Vlaanderen.
Zijn definitie zegt het allemaal: "Vlaanderen is niets anders dan het land van schaamte en kleinheid. Altijd weer de triomf van het gewone"
I couldn't agree more!
Vlaanderen is het land van houterige koppen en bonkige ruggen, gebogen over de volkstoog met in knoestige vuisten verschaalde pinten , brallend en lallend over de koers en de smeerlapperij van de politiek. Om nog maar te zwijgen over de Walen. De potverteerders bij uitstek, klaplopers par excellence, het vlees geworden profitariaat.
Daar staan ze dan de Vlaamse duivenmelkers in grijze stofschort, geleid door een zelfgekozen politieke dufheid die hen aanspoort de separatistische vlaggen te heisen, maar niet lijkt te beseffen dat de intellectuele kaalslag die zich nu reeds in de vezels van de Vlaming heeft genesteld zijn viraal hoogtepunt zal bereiken als Vlaanderen er echt alleen komt voor te staan. Als zijn bevolking met een eigen identiteit naar buiten moet treden en zich profileren in een reeds verdeeld en versnipperd Europa.
Waarop zal men zich beroepen, in een streek waar partijen professorale kerkclowns met tromgeroffel binnenhalen of waar een progressief gewaand journalist zich laat bekeren tot obscurantistisch denken over de eigen volksaard.
Vlaanderen, het land waar de echo van collaboratie nooit ver weg lijkt. De streek waar bescheidenheid verheven werd tot volkskunst en waar priesterhanden kleine piemeltjes beroeren , maar waar de bevolking en zijn begijnen daar zedig over zwijgen, want zwijgen is goud, meneer....
Vooral veel zwijgen, koppige nukkigheid . Lelijk en ongeïnspireerde achterbaksheid, want laat ons wel wezen charlatanisme kan ook kunst zijn. Doch niet in Vlaanderen! Want zelfs in zijn gefoefel is de Vlaming voorspelbaar banaal. Slaapverwekkend geritsel en gekonkel net als in lelijke rendez-vous hotels waar ongelukkige vrouwen gaan kameren en zaad wegdruppelt in plaats van te worden verschoten.
Vlaanderen , arm Vlaanderen,
streek met de geur van een mestactieplan en zelfgerolde sigaretten .
Buurtschap met 'antikosmopolitisme 'als wapenspreuk!
