Agnes of God

Ik zag ze op een foto in de krant toen ze werd weggevoerd in een politiewagen.

Dertien jaar lang had ze opgesloten gezeten wegens mededaderschap aan één van de gruwelijkste familiedrama’s ooit.

Men schreef dat ze haar intrek wou nemen in een Brugs klooster.

Een normaal leven leek uitgesloten en wie zou anders durven beweren?

De foto toont een knullig uitziende vrouw, met ouderwets coiffure en dito brilmontuur. Ze trachtte haar hoofd te verbergen voor de fotograaf.

Gebroken leven van een verbrijzelde ziel.

Ik kon niets anders dan mededogen voelen.

Gemanipuleerd en incestueus misbruikt werd ze meegesleept in de perversiteit van een dictatoriale machtswellusteling.

Ze was altijd een gevangene geweest van de gestoordheid van haar vader. Verstoken gebleven van enig normaal sociaal contact had ze zich vastgeklampt aan die ene zekerheid, zelfs al was die des duivels.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ze zich  in de gevangenis misschien voor het eerst een beetje vrij heeft gevoeld.

Een klooster in Brugge…

Ik tracht me het beeld voor de geest te halen.

Troostende nonnen die zich over haar ontfermen, waardoor ze zichzelf in hun overtuiging bevestigd zien.

De afkeer voor de promiscuïteit van profanen.

Ik ruik de kale gangen waar slierten wierrook de 'Javel' geur verzachten.

Verdroogde geslachten en verdrongen gevoelens, verzameld in een koel gekoesterd anachronisme onder gewelfde plafonds en bloedende Christusbeelden.

De plek is voorbestemd om verschoppelingen te ontvangen.

Ik zie beelden van een abdijtuin met strak geschoren hagen en obscure kruiden waarin stille zwartkappen naarstig werken in de prille zomerzon. Agnes zit schraal op een stenen bank en haar bleke hazenlip trilt onmerkbaar samen met de tegen het zonlicht knipperende oogleden. De zusters fezelen religiositeiten.

'Agnes of God'.

Geknakte twijg, vertrappelde gevoeligheid, ontdaan van vrouwelijke oogopslag en zachtmoedig begrijpen. Ongemerkt monster geworden op haar verhakkelde levensweg, voor altijd verbonden met haar Duivel en haar God.

Demonische tweevuldigheid met hem die haar alles ontnam.

Het moge je goed gaan, Agnes. Voor zover dat nog kan.

Hopelijk fluisteren de zusters zalvende woorden in jouw levensherfst.