lentenasleep vervloeit in zomervloed
en ik lig roerloos in het gras
terwijl de zon matglas door de wolken straalt
staar ik gaten in de hemel
gedachten blazen zachtjes
rimpels in mijn rust
ze vormen golven
die breken tegen mijn gemoed
nergens is eenvoud omvattend
nooit is pijn ver weg
steeds blijft er,
altijd het verdriet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.