De pantomine die zich in de gelederen van de open VLD in Antwerpen afspeelt , naar aanleiding van de meningsverschillen omtrent de "Lange Wapper-farce" heeft me uitermate vrolijk gemaakt.
Ik weet het, leedvermaak is de laagste vorm van volksvermaak, maar ik geef me al graag eens over aan platvloersheid. Ik ben van mening dat dit mezelf bij tijd en wijle terug met de voeten op de grond brengt.
In het "echte" leven durf ik al eens hoogdravend te worden. Ik berisp mezelf dan graag door me terug naar de aarde te bewegen en me dus over te geven aan de sensatiebelustheid die we allen ergens in ons meedragen.
Het drama van het "schoon verdiep" dus.
De hoofdrol spelers zijn gefundenes fressen voor een koningsdrama, karikaturaal als ze beiden zijn.
We hebben enerzijds Ludo Van Campenhout, de als het ware vleesgeworden liberaal-arrivist met achterovergekamd haar en verderlicht brilletje, 25 kilo te zwaar.
Zo'n man waarvoor je de deur geheid dichtgooit als hij met stofzuigers komt leuren omdat je op voorhand weet dat je bedrogen zal worden.
Anderzijds 'le beau garçon', Alexander De Croo, telg uit een nep-aristocratisch politiek geslacht dat zich al sinds jaar en dag tegen alles wat naar macht en adel ruikt aanschurkt. Deze laatste is veel sneller dan verwacht voorzitter geworden van zijn partij en ik kan me nooit van de indruk ontdoen dat hij het nog steeds zelf niet kan geloven.
Daarom knijpt hij zich op tijd en stond in de arm en test zichzelf. Getuige hiervan de val van de laatste regering door zijn toedoen.
Maar dit was niet voldoende voor De Croo jr. Want je bent jong en je wilt wat. Ondertussen blijven die verdomde regeringsonderhandelingen maar aanslepen en is zijn partij gereduceerd tot een nulliteit in deze historische staatsgesprekken.
Dit kan Alexander natuurlijk moeilijk verteren. Tijd om zich nog eens op de onbehaarde schriele borst te roffelen. Het onderwerp is van ondergeschikt belang. De voorzitter zal nog eens tonen wie hier de baas is , zich hierdoor verzekerend van wat media aandacht.
Mijn hilariteit bereikte zijn hoogtepunt toen ik Van Campenhout doodgemoedereerd zag zwaaien met zijn lidkaart ( althans zo leek het, want ze was blauw, maar het kon evengoed een klantenkaart van een Delhaize geweest zijn, want we kregen ze nooit in close-up te zien.)
Hij tastte ogenschijnlijk onvoorbereid in zijn binnenzak toen men hem vroeg of hij nog lid kon blijven van zijn partij, na zijn halsstarrig weigeren om zich op de partijlijn te stellen. Tot zijn gespeelde verbazing vond hij warempel zijn lidkaart !
Of althans iets wat erop leek.
Kijk, dat vind ik nu mooie televisie. Zo'n oude krokodil die zijn neofiete baas even de mantel uitveegt.
Ik vermoed dat Alexander nog niet ten volle beseft wat Van Campenhout in Antwerpen vermag.
Deze icoon van het Antwerps liberalisme weet zich gesteund door een zeer groot aantal stemmen en heeft een perspectief op verdere politieke carriëre bij de NV-A.
Ik denk dat de jonge Croo-boy zal mogen uithuilen bij papa. Want zelf al lukt het hem Van Campenhout buiten de partij te stellen dan nog is dit slechts een Pyrrusoverwinning . De Croo heeft zichzelf hierdoor bloot gegeven en duidelijk gemaakt waarom hij in de politiek gegaan is.
Van Campenhout op zijn beurt ziet zich verzekerd van succes bij zijn achterban die massaal tegen de Lange Wapper stemde en wordt door de tegenstanders van de liberalen in Antwerpen nu wel gezien als soliede partner in tegenstelling tot mister -pull the plug- De Croo.
In de kantlijn van dit vermakelijke schouwspel gedraagt de schepen van financiën Bungeneers zich als doldraaiende windhaan die op 12 uur tijd 3 keer op zijn uitspraken terugkomt om te eindigen waar hij die dag mee begonnen was, namelijk : " dat de deur nog op een kier staat"
Ik kan nauwelijks wachten tot de deur wordt ingetrapt!
