van nu of nimmer meer

Jij sliep zacht zuchtend in een zoomloze slaap die was uitgerafeld aan haar zijden randen.

Het licht viel blauw binnen en vepakte ons maanzieke bed van dons in een meer van rimpelloze  dromen

Ik ademde moedeloos wat nachteenzaamheid naar je toe.

Donkere kamers brengen nimmer raad .

jij zou mijn slaap schrijven

jouw lijf is mijn houvast

kom me halen

zodat vergetelheid mij verdooft

terwijl het leven alsmaar,

alsmaar verder gaat

Liefste uur

dag, mijn liefste ,

liefste uur,

uur van de dag

dag, mijn uitgestrekte stilte,

stil in onvermogen,

tot veel meer dan wat vermag

ik leef mijn uren spaarzaam ,

tracht niet om te kijken

als de kanker zielloos roert

in mijn  onbeholpen  zwalpen

lijk jij te tonen tot waar

mijn einde voert

Voorbij

soms is je tijd al lang voorbij

en is spijt een verloren zaak

want zij die veel verwachten

maken niets echt waar

ik streel oude platen

die zingen over wat vervloog

te laat ontdekt

vol van gemist succes

niemand blijft onbewogen

bij wat nooit werd vervuld

het verlies draagt veel verder

en mijn gemoed schiet vol

draag mijn geluk

diep in je eigen hart

sleep je verlangen verder

veel verder dan ik echt wil

bijna weemoedig

enkel zachte geur

omhult mijn lichaam

en ik wil je nooit meer aanraken

bang om je dierbaarste te verliezen

plots wil ik sterven

zomaar...naast jou,

met enkel die vleug,

van oprechtheid

What else?

traag werd de winter

slechts een koude herinnering

aan aarzelende ogen

In niet omgeslagen bladzijden

vol van verwachting

las ik haar vergeelde broosheid

De sneeuw kwam veel te vroeg

en dus deden we het er daar maar mee

want wat kan een mens anders ?