De telefoon rinkelde zoals het hoorde
Het hamertje sloeg onzichtbaar snel op het metalen schaaltje, dat achteraan was gemonteerd.
Hij was bakelietzwaar, ontworpen naar negentiende eeuwse normen , niet bezoedeld door ergonomische moderniteiten.
Zoals beloofd door de verkoper was het vasttapijt van uitstekende kwaliteit en had het een uitermate groot absorberend vermogen.
Vuilrode kringen tekenden contouren en kaderden de scène dramatisch
Ze was van marmer wat hij echter pas zag toen hij ze omdraaide.
Niets is akeliger dan de koudheid van een lijk. Wie het ooit voelde weet wat ik bedoel.
Er leken zwarte ,brokkelige rupsen op haar buik te zitten , doch meer dan geronnen bloed op de vijfendertig steekwonden die zich willekeurig rond haar navel bevonden was het niet. Nog niet... Bedacht hij.
Weldra zouden de eerste vleesmaden zich volvreten aan haar ontbindende lichaam.
Hij kon niet nalaten zich af te vragen waar die vandaan kwamen.
Het geluid van de telefoon werd schijnbaar luider, maar dat beeldde hij zich slechts in, dat wist hij wel.
Traag nam hij de hoorn van de haak die ongemakkelijk in zijn hand lag en hierdoor zijn sympathie lang geleden had gewonnen.
Hallo?
Rudi?
Ja.
Waar blijf je?
Hier.
Ik heb het gedaan.
Ze is eraan.
Samen met mijn tapijt
