Leven

soms is een leven samen te vatten in vier woorden

gefluisterd door een stille kamer vol vragen

ik zie je graag

ik zie je graag 

ik zie je graag

alsof niets anders ons kan horen

Zwart

Je sliep op enkele zuchten verwijderd ,veel zachter dan ik kon horen

Doorheen een donkere zee keek ik in jouw gesloten ogen.

De nacht was onverbiddelijk, maar die wreedheid kende ik

Want er is geen verlossing uit leegte.

Ze vult alles en vergrijpt zich aan schuchter opgeworpen verlangens

De illusie van een verhaal bepaalt onze dagen,

maar de nacht laat zulken frivoliteiten niet toe

Ze snijdt rauw vlees ,

vervuilt onze wonden opdat deze nooit zouden helen

Soms laat ze me toe te sluimeren waardoor een zilte vergetelheid

mijn hart verzacht

Maar ontwaken wordt hierdoor slechts kouder

als men ziet dat de nacht

opnieuw geen raad bracht

Herfstmist

Je hangt als een herfstmist

in mijn borst

Windstilte heeft de storm verjaagd

en er ademt dreiging uit je huid

Ik vertel je niet te zwijgen

maar je ogen spreken van grijze dagen

Waarop het licht nooit méér wordt

dan kalkeerpapier

Dus neem ik jouw contouren

en teken ze in mijn hart

Terwijl het wachten eenzaam wordt

blijf ik van jou

tot je terug warm zal zijn.

Nu nog

vanavond ben je hier

je dwaalt door mijn geest

te oud om los te breken

maar te jong

om nu reeds los te laten

Wees genadig als je...

als je mijn ogen sluit.

Laat mij jouw dromen beheersen

en wees bereid

mijn -voor altijd-

nooit meer los te laten.

Oświęcim

Het gietijzeren geraamte vormde een onnatuurlijke sierlijkheid  in schril contrast met de strakke bakstenen kleurloosheid.

De lucht weende net niet, maar droeg weemoed in haar zware grijze borst.

Ik hoorde voeten schuifelen over verpulverde steen en zag streperige schimmen.

Blootvoets blauw, met zwartomrande nagels, keken zij zelfs niet meer op.

Er was geen afschuw of verzet.

Er was al langs niets meer.

Er was enkel "het", want zelfs leven kon men het niet noemen.

Wat als pijn is verdwenen?

Als hartslagen klinken alsof ze slechts dat kunnen ?

Als zelfs wanhoop is vervlogen?

Alles van waarde is weerloos.

Waardeloosheid herleidt het leven tot functies.

Ik wilde je roepen,

je terugroepen, want je liep slechts enkele meters voorop.

Ik wilde je vragen of ik voor één keer niet sterk mocht zijn.

Of ik je mocht vasthouden?

Of je wilde fluisteren dat alles goed zou komen?

In deze onmetelijke leegheid  wilde ik een stuk van ons leggen . Het voelde als een plicht.

Sommige daden kunnen tot verplichting leiden.

Ik wilde zalf zijn voor gekloven lippen en gebarsten huid.

Tranen voor gesloten ogen.

Nooit meer  was Sprakeloosheid meer toepasselijk.

Nooit meer zal ik zomaar sprakeloos zijn.

Nooit meer zal ik me afvragen waarom sommige woorden met een hoofdletter moeten worden geschreven, waarom het hun alleenrecht is. 

Noorderlicht

soms laat hij het hoofd wat hangen

voelt zijn hart vervreemd

slaan zijn dromen stuk

soms is er een groot verlangen

draagt zijn ziel een zon

twijfelt klein geluk

vaker dan hij zelf zou willen

is gevoel niets meer

dan een traag gedicht

maar zeldzaam mooi

schijnt in diep verdoken bossen

toch nog eens

het noorderlicht.

Beloftes

laat het buiten 
maar koud worden
dan slaap ik zacht
in wat dromen
ooit beloofden

Een nieuw misschien

Wat, als je niet meer kan en het vriest in je levenslust ?
Als zoveel vragen je onopgelost lijken?
Het denken niet veel verder reikt dan de achterkant van je oogbollen? 
Je aanrakingen verdoofd zijn?. 
De wind enkel koud uit het noorden blaast terwijl de zon achter dofgrijze wolken versmacht wordt?

Zijn er mensen die je horen? Die weten wat je meemaakt?
De geest is een raar ding. 
Niemand begrijpt wat je voelt als onzin je leven beheerst. 
Met een op mul drijfzand gebouwde zelfzekerheid moet je werken aan de wederopbouw van je geruïneerd geluk. De stoffige brokstukken betonrot van je verbrijzelde ziel zorgvuldig samenpuzzelen tot iets wat terug lijkt op een huis, waar je in kan wonen en slapen zonder wakker te worden omdat de spleten en kieren onophoudelijk fluisteren. 
Je hebt je tafels en stoelen reeds lang verkocht want je had ze toch niet meer nodig. 
Dus leen je er maar een paar,want je weet niet zeker of je morgen niet terug ontwaakt op aangestampte lemen grond. 
Het lijkt onmogelijk om in de schijn van je onaanzienlijkheid terug vertrouwen te vinden of het troostende genadeschot niet te lossen.
Maar dan,
stilaan,
veel trager dan men van jou verwacht,
gaat de wind liggen en doorheen morsige ramen schijnt een zon van waterverf.
Je bleke huid huivert .
Wezenloos staart het raam je aan terwijl ongeloof je meester wordt.
Je gelooft al zo lang niet meer. En al zeker niet in oplossingen. 
Maar dit voelt anders . 
Er schijnt licht in de duisternis en de duisternis heeft ze dit keer niet gegrepen.
Dankbaarheid plooit zich omheen je ogen 
Je voelt en dat is vreemd. 
Hunkering verweekt een vaag verlangen, nog onbestemd en zonder doel.
De bodem is bereikt.
De dag herbergt het begin van een nieuw misschien.

The old man and the sea

Heel diep in mij  ligt de zee

Ik hoor de golven zacht breken,

op het strand van mijn gedachten,

terwijl de zon schijnt in mijn hoofd

Ik zou voor eeuwig kunnen slapen

Maar als ik alleen ben

leeft er een geest in mijn huis

dwaalt hij over mijn stormende water

en jaagt het water op de muren van mijn kades

ik draai , keer , krimp en strek

ik zie beelden die voor niemand bestemd zijn

hoor de sirene zingen!

ze lokt me naar haar klippen

machteloos graag laat ik me leiden

naar mijn schipbreuk.

Tot ik zink in mijn eigen zee

die in het donkerte van de nacht

eindeloos zwart lijkt.

Wie zal mijn dagen dan schrijven?

Ik wil niet meer weten

Laat mij stoppen

laat het denken stoppen

Wees genadig voor mij

Ik ben slechts mens

Laat mij falen

Laat mij wenen om wat

nooit zal zijn

En toch teken ik mijn leven

op de muren van jullie waarheid

Ik ben wie je maar wilt

Alles zal ik zijn:

jullie hoop,

jullie tragisch verlangen

naar eeuwigheid