Je hangt
als een herfstmist
in mijn
borst
Windstilte heeft
de storm verjaagd
en er ademt
dreiging uit je huid
Ik vertel
je niet te zwijgen
maar je
ogen spreken van grijze dagen
Waarop het
licht nooit méér wordt
dan
kalkeerpapier
Dus neem ik
jouw contouren
en teken ze
in mijn hart
Terwijl het
wachten eenzaam wordt
blijf ik
van jou
tot je
terug warm zal zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.