Je sliep op enkele zuchten verwijderd ,veel zachter dan ik kon horen
Doorheen een donkere zee keek ik in jouw gesloten ogen.
De nacht was onverbiddelijk, maar die wreedheid kende ik
Want er is geen verlossing uit leegte.
Ze vult alles en vergrijpt zich aan schuchter opgeworpen verlangens
De illusie van een verhaal bepaalt onze dagen,
maar de nacht laat zulken frivoliteiten niet toe
Ze snijdt rauw vlees ,
vervuilt onze wonden opdat deze nooit zouden helen
Soms laat ze me toe te sluimeren waardoor een zilte vergetelheid
mijn hart verzacht
Maar ontwaken wordt hierdoor slechts kouder
als men ziet dat de nacht
opnieuw geen raad bracht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.