Nooit opgegeven

Nooit opgegeven,

want zorgvuldig neergepend

schreef zij aarzelend mooi

de weg uit een doolhof

van gekoesterde gedachten

Zo zag zij hem vaak

bezig

tenslotte ging het daar toch over?

Hij was bereid te sterven

alleen nu nog niet

meer liet zijn geest niet toe

Vooraleer onbewust te verglijden

wou hij nog éénmaal schitteren

onuitwisbaar

in een taal die eenieder kent

in de klanken

en het ritme van zinnen

die zijn verhaal vertellen

Zij zag hem vaak

bezig

tenslotte ging het daar toch over?

zing een liedje

neurie een refrein

fluit in het donker

om niet meer bang te moeten zijn.

Altijd het verdriet

als mijn eenzaamheid tastbaar wordt

en jouw lucht  te dik om te ademenen

zal ik je vriend zijn

daarna gewoon zijn

om te troosten

ik zal je vragen mee te komen

zomaar,

nergens heen

op mijn weg naar overal

waar de lucht terug dunner is

ik zal je tonen,

dat zelfs de horizon steeds terugdeinst

maar dat dit geeneens zo erg is

want je zal zien

dat telkens weer,

er een nieuwe opduikt

ik zal je bergen tonen ,

veel hoger dan verwacht

die we nooit zullen beklimmen

want dat zou zinloos zijn

we zullen vogels zien

zonder verlangen

zelf te vliegen

enkel dankbaar voor hun vlucht

hoewel we niet weten voor wat

al is dat onzin natuurlijk

dat zal je wel weten

want je zal al veel weten

omdat je nu al zoveel weet

maar toch zal ik je leren

dat het leven niet zo belangrijk is

en de dood onafwendbaar

opdringerig aanwezig in onze harten

dat ons heimelijk doet verlangen

naar -niets-, de grote trooster

ik zal je zeggen

dat het goed is

om zonder romantiek of hoop te kijken

want dat hoop enkel werkt

voor hen die hopeloos zijn

ik zal je hand terug loslaten

zonder dat je het erg vindt

want je zal geleerd hebben

dat je eigenlijk

altijd

alleen bent

Als jouw zee opkomt

als jouw zee opkomt ,

terwijl ik uitgeteld

in de touwen van verloren jaren hang

brengt je vloedlijn verassingen

uit verre exotische landen

tesamen met wrakhout en gebroken glas

maar ik weet,

ergens langsheen je aanspoelsel

zit een boodschap in een fles

met volgelopen kinderogen

kijk ik altijd weer vol verlangen

naar je wassende water

dat uren lang

nadat je mijn strand overspoelde

haar aanwezigheid achterliet

als een strandjutter

van dromen en teleurstellingen

vind ik alles even mooi

Verloren onschuld

geboren uit wie wij samen zijn 

in een wieg van beloftes

klein en kwetsbaar

Als trillende kinderen,

in het holst gewekt

staan we over haar gebogen

Wie zal troosten en vertellen

dat zelfs verloren onschuld

ooit volwassen wordt?

Jouw lied

De foto van een stad. 
Een teken van weten. 
Alles was er al. 
Niets wist je te beschrijven. 
Maar alles zong reeds een lied.

Ik vraag je gewoon

En toen werd het ochtend
nog voor het daglicht werd

de kleur van niets was verdreven
en het voelde warmer dan gisteren

kouder dan morgen
alsof nachten trager zijn geworden

wanneer dagen geen grenzen meer voelen
en zelfs alleen niet meer voelt

traag draai ik mijn handen
onder de lakens van wachten

ik wil je armen voelen
maar niets is waar

enkel de kilte van lakens
dwingen slaap verder weg