als mijn eenzaamheid tastbaar wordt
en jouw lucht te dik om te ademenen
zal ik je vriend zijn
daarna gewoon zijn
om te troosten
ik zal je vragen mee te komen
zomaar,
nergens heen
op mijn weg naar overal
waar de lucht terug dunner is
ik zal je tonen,
dat zelfs de horizon steeds terugdeinst
maar dat dit geeneens zo erg is
want je zal zien
dat telkens weer,
er een nieuwe opduikt
ik zal je bergen tonen ,
veel hoger dan verwacht
die we nooit zullen beklimmen
want dat zou zinloos zijn
we zullen vogels zien
zonder verlangen
zelf te vliegen
enkel dankbaar voor hun vlucht
hoewel we niet weten voor wat
al is dat onzin natuurlijk
dat zal je wel weten
want je zal al veel weten
omdat je nu al zoveel weet
maar toch zal ik je leren
dat het leven niet zo belangrijk is
en de dood onafwendbaar
opdringerig aanwezig in onze harten
dat ons heimelijk doet verlangen
naar -niets-, de grote trooster
ik zal je zeggen
dat het goed is
om zonder romantiek of hoop te kijken
want dat hoop enkel werkt
voor hen die hopeloos zijn
ik zal je hand terug loslaten
zonder dat je het erg vindt
want je zal geleerd hebben
dat je eigenlijk
altijd
alleen bent
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.