Het einde is nabij

Ze stonden er wat troosteloos bij deze morgen, de twee dikbuikige “zakenmannen” in hun confectiepak met obligate das die als een boog gespannen lag over hun pens.
Ik schrijf nu wel zakenmannen maar hun voorkomen deed me eerder denken aan handelsreizigers van een firma waarvan de echte gloriejaren reeds een paar jaar achter de rug lagen.
Dat vertaalde zich in een onfrisse firmawagen: BMW 3 touring van het minder recente type.
Ze moesten tanken in het benzinestation waar ik iedere morgen mijn koffiekoek met Red Bull naar binnenwerk.
Ze stoorden mij.
Nu ben ik wel vlug gestoord dient er hier eerlijkheidshalve bij vermeld te worden.
Maar ze ergerden me omdat ze dikbuikig stonden te wezen en bijzonder weinig zin voor decorum leken te vertonen.
Ik trachtte te verzinnen welk product deze zwijntjes met kritieke hypertensie zouden verkopen?
Vorkheftrucken?
Koffiemachines voor voetbalkantines?
Stoomstrijkijzers?
Transpaletten?
Toen ik het rijtje van mogelijkheden afging zakte mijn humeur verder naar een dieptepunt.
Uitgerekend op de dag des oordeels staan deze -vleesgeworden berg mensen- zo maar eventjes te keuvelen aan een tankstation zich van geen kwaad bewust.
Ik zag ze na enkele minuten zelfs samenzweerderig worden.
Ze bogen zich naar elkaar toe en leken te fluisteren wat langs de kant van een snelweg een behoorlijke zinloze daad is gezien het oorverdovende lawaai van het passerende verkeer.
Plots viel mijn oog op hun nummerplaat. Duitsers!
Ik verslikte me in mijn chocoladebroodje en hoestte een halfverteerde brok bladerdeeg met chocolade tegen mijn vooruit.
Duitsers!, dacht ik.
Duitsers in België op de dag des oordeels. Het leek niet meer dan logisch. Ze waren er in het verleden immers al dichtbij geweest.
Maar mijn consternatie werd compleet toen ik ook nog eens een sticker op de achterruit van hun wagen bespeurde.
Luftschutzkeller.com
Dit kon geen toeval zijn.
De Maya’s hebben gelijk gehad, het einde van de wereld komt eraan!

Intercostaal neuralgie

heb je mijn stil onbeweeglijk beeld

geschilderd?

op het canvas van je witte droom?

niets vertelt ons wie je was

maar toch ben je hier,

veelvoudig aanwezig

ik tel je vingers

wel meer dan tien

je hart is verscholen

achter een tralies van 

pijnlijke ribben

November

Herfst stemt me veilig

haalt mijn waarheid op

Het vertelt waarom mens zijn

elke dag opnieuw

haar deeltje eist

Mijn vrouw

Ik hou van je.

Je t’aime

I love you

Ti amo

Te Quiero

Ich liebe dich



Hoeveel keer per seconde zou dit ergens ter wereld worden uitgesproken?

De uitdrukking wordt voortdurend gebruikt. Echter veel te vaak onzorgvuldig.

Men kan namelijk niet houden van voorwerpen of van gebeurtenissen zonder afbreuk te doen aan de enormiteit van emoties die met “echt” ‘houden van’ gepaard gaan.

We kunnen ook niet zomaar houden van personen en al zeker niet van meerdere personen.

We houden maar “echt” van één iemand.

Van één enkele persoon.

Wie beweert te houden van meerdere personen is of onoprecht of veel te nonchalant in zijn definiëring.

Ik hou slechts van één persoon.

Het gevoel is dermate exclusief dat het zich niet kan verdelen over anderen.

Ik kan wel andere mensen graag zien. En dit in gradaties.

Ik zie mijn zoon doodgraag en dit komt aardig in de buurt van ‘houden van’ maar is toch niet helemaal hetzelfde.

‘Houden van’ is absoluut.

Het is als met zwanger zijn: men is het of men is het niet.

Men houdt van iemand of men houdt van niemand.

‘Houden van’ is zo fundamenteel dat men het eigenlijk beter niet tracht te beschrijven.

En toch voel ik de noodzaak dit wel te doen aangezien mensen al te makkelijk grote woorden in de mond nemen.

Het verschil met ‘graag zien’ ligt in de overgave, de alomtegenwoordigheid en de onbegrensdheid van het gevoel.

Het is quasi onbeïnvloedbaar door externe factoren.

Het kent geen emotionele grenzen, geen voorwaarden noch regels. Het is een levensgrote en onwrikbare entiteit. Het is een deel van ‘zijn’.

Het beheerst de hersenen en het lichaam.

Het plaatst de rest van het leven in perspectief.

Het is een toetssteen, het fundament van de persoonlijkheid.

Het is een levensdrang en de wil om door te gaan.

Het is geenszins een bezitterigheid, noch een vereiste.

Het vraagt niets, het geeft enkel.

Het is de basis van al de andere emoties omdat het al de andere emoties kan beïnvloeden.

Wanneer ‘het houden van’ wegvalt verandert men fundamenteel van persoonlijkheid.

Wie niet “houdt van” behoort dat een andere categorie mensen. Er valt ook niet te communiceren met mensen die niet “echt” ‘houden van’ over ‘houden van’, omdat men niet kan praten over het wat men niet kent.

Zij die ‘houden van’ hoeven slechts te knikken of te knipogen. Je ziet het aan de blik in hun ogen, de beweging van hun handen en de zachtheid in hun stem.

Houden van is de basis voor harmonie.

Levenswater.

Zuivere lucht in een kamer vol zurigheid.

Het is een cirkel.

Een perfecte wiskundigheid

Een kosmische schoonheid.



Ik hou van haar

Ze vertaalt mijn lijden , verwoordt mijn twijfel, schildert mijn geluk en onthoudt mijn fouten, die ze dan zachtjes wiegt als een pasgeborene, omdat ze weet dat ze van mij zijn.

Ze is een transcendente filosofie. Een levenswijze.

Ik lijk op haar en zij op mij.

Wij hebben dezelfde huid, kijken met dezelfde ogen.

Ze is mijn eeneiigheid

Als ik in de spiegel kijk zie ik haar en zo is ze altijd bij mij.

Ik ben de schaduw van haar schaduw en tegelijkertijd het licht dat haar schaduw vormt.

Ze is mijn epicentrum en ik zal altijd haar ster zijn, tot ik uitdoof of als een supernova in miljarden sterrenstelsels uiteenspat,waardoor mijn oerknal een eeuwige echo van haar verblindend licht zal worden.

Kerkhofblommen

Als het weer naar duister neigt,

de wolken zich in flarden scheuren langsheen de overvloed aan kerktorens die zich van de Westhoek over het Hageland tot diep in de Kempen als ter hemel weggeschoten pijlen kris kras in het landschap hebben geboord, is de tijd weer aangebroken.

De somberheid vervult onze Vlaamse harten en ‘familiegewijs’ trekken we na het obligate gebraad met groentenkrans en kroketten , overspoeld met bruine streekbieren en olierode wijnen naar de kerkhoven.

De sfeer van Vlaamse kermis is nooit veraf als de “kleine zelfstandige” neerstrijkt (net als de ordinaire straatduiven op Picadilly dat doen wanneer ze worden aangetrokken door de uitgedeelde mais en dit met een ongekende brutaliteit uit je handen pikken) voor de poorten van het kerkhof.

Chrysanten…

Het moeten ná pisbloemen zowat de meest ordinaire blommen zijn.

Maar ze passen perfect.

Ze versterken de bleke schamelheid die zich schildert op de gezichten van zij die ‘ter grave’ gaan. Je ruikt de keuken nog in hun kleren, de vadsigheid waarmee ze zich doorheen deze doorregende dag hebben geworsteld. Je hoort de stiltes die zijn gevallen toen de gesprekken aan tafel verstomden en er nog maar een glas werd op gedronken. Je voelt het gebrek aan begrijpen. De onmogelijkheid om zichzelf te verheffen doch slechts mee te gaan in de stoofpotmentaliteit die er heeft voor gezorgd dat er nog net geen muren omheen de “heerlijkheid” Vlaanderen zijn gebouwd.

Het is dé kerkelijke schaamlap voor onze vergetelheid die bij het vlieden van de tijd onvermijdelijk omvangrijker wordt en die bij de Godvrezende Vlaming een sluipend schuldgevoel doet wortelen in zijn reeds genetisch bezwaarde gemoed.

We kopen onze schuld af met blommen en een nutteloos bezoek.

Alles is nutteloos voor een overledene,dus ook het zich herinneren ervan.

Iets lijkt ons te verplichten om hen in gedachten te eren, maar het is me al die jaren nooit duidelijk geworden wat juist.

Het is niet meer dan wat egoïstische hoop dat we zelf nooit zullen worden vergeten.

Maar vergeten worden zullen we, uiteindelijk altijd.

Slechts enkele personen zullen in herinnering de tand des tijd doorstaan en zelfs zij hebben een beperkte houdbaarheid. Want wanneer de mens zal zijn uitgestorven zullen zij ook samen met hen verdwijnen.

Onze necrologie doet er niet toe, enkel wat je nu daadwerkelijk doet heeft belang,- ‘bij leven en welzijn’ om seksuele delinquent Jos Ghysen eens te parafraseren.

Een leven is zinloos.

Al zeker wanneer men het nadien gaat bespiegelen.

Het leven is nu.

In al zijn banaliteit en grootsheid. Met al zijn pijn en vreugde.

Ik hou niet van terugkijken en bijgevolg herinner ik me mijn doden niet.

Het brengt mij niets bij en hen al zeker niet.

Zand erover en zo hoort het.

Le Roi triste

De verontwaardiging van sommige journalisten over het boek van Deborsu als zou het ‘bagger’ en ‘laf’ zijn klinkt mij wat vals in de oren.


Deze zelfverklaarde republikeinen, die het nu opnemen voor het koningshuis ( want dat ze republikein zijn moet schijnbaar wel extra benadrukt worden), vinden de speculaties van Deborsu ‘riooljournalistiek’.

Dat mag dan wel zo zijn doch ik meen me niet te herinneren dat Deborsu beweerd heeft dat het hier ging om onderzoeksjournalistiek. Hij beweert dat hij dingen gehoord heeft en heeft die te boek gesteld.

Voor wat het waard is.

En dat het waarschijnlijk grotendeels roddels zijn zal wel zo wezen, het neemt niet weg dat het een leuke, vette en smeuïge leeskluif zal worden voor vele sensatiebeluste Belgen.

Ik vind het daarom prima dat Deborsu zijn boek uitgeeft.

Doet de monarchie eindelijk eens iets terug voor het jarenlange potverteren op kap van zijn onderdanen, voor het jarenlange machtsmisbruik op basis van overerfbaarheid, voor de jarenlange aartsconservatieve meningen die ze verspreidden.

We mogen ze dotaties geven maar moeten tegelijkertijd onze muil houden?

Komaan zeg!?

Verworden tot marionet in een anachronistisch theater moeten ze de wetten van het speculerende en naar schandalen hunkerende volk maar verdragen of de eer aan zichzelf houden en opkrassen. Graag na terugbetaling van wat gestolen werd. Het Congolese volk zal hen dankbaar zijn.

Haar enige functie is ‘koekendozenromantiek’ te brengen voor het gepeupel en als het even kan een schandaaltje of twee.

Bij deze is Deborsu dus perfect geslaagd in zijn opzet en hoop ik oprecht dat hij er goed aan verdient.

Het Koningshuis vervult in zijn boek mijns inziens de enige rol die het nog heeft: “volksvermaak”.

Nu gaan janken dat het toch ook maar mensen zijn en dat ze hierdoor gekwetst kunnen worden is wel heel ranzig.

Als ze dan toch maar mensen zijn, waarom gedragen ze zich dan niet als zodanig?

Op mijn sympathie hoeven ze niet te rekenen.

Ik koop dadelijk het boek al was het maar uit principe!

Le Dauphin

Als ik Alexander De Croo de eed als minister van pensioenen zie afleggen bij de Koning krijg ik abrupt retrograde propulsies waarmede zich een spruitboer mengt.

Mister -I have no upperlip -is zowat de belichaming geworden van alles wat er momenteel fout loopt in de politiek.

Onafwendbare heriditeit, schrijnend gebrek aan charisma en een nietszeggende parlé waarvan elk gerechtaard intelectueel gaat stijgeren.

Hij is een pathetische nietsnut. Een voorzitter van gebakken lucht. Een ultieme arrivist zonder arrivé.

Vertel me wat De Croo junior voor heldhaftigs of moedigs gedaan heeft?

Hij trok "de prieze "uit de regering Leterme, tot dusver, zijn

noemenswaardig wapenfeit.

Brakelboer in pralines glunderend.

Wie deze minus habens ooit tot voorzitter van de liberale partij heeft gekroond verdient te worden verbannen naar Sankt Helena, waar ze de botten van Napoleon mogen opgraven.

Le dauphin.

Waar zijn de mensen die hier "halt!" roepen?

De Croo is amper zijn pubersnor ontgroeid of het sujet zal zich ontfermen over onze pensioenen. Waarom maakt me dit ongerust?

Ik moet de man niet, omdat ik hem niet geloof.

Zijn hele houding schreeuwt"leugenaar!"

Hij heeft een onoprechte blik en de typische gelaatsuitdrukking van zij die denken dat politiek " een métier" is.  Waar is het engagement gebleven?

Hij speelt politieker en er is niets irritanter dan slechte acteurs.

Hollywood is in deze onverbiddelijk .

Wie niet slaagt in de "mainstream" cinema wordt verbannen naar de porno industrie.

Ik zie dan ook  een toekomst voor -babyface- Alexander als ster op één of andere pedofilie site.

Op die manier worden kinderen gespaard van deze smeerlapperij en kan hij zich zonder problemen de rol van een14 jarige mediageile schandknaap toe-eigenen.

Als kinderen sterven...

Ingrijpende gebeurtenissen treffen je fysiek steeds op dezelfde plaats.
Een stomp in de maag.

Vervolgen is er een koudheid die van je nekharen langsheen de ruggengraat naar beneden loopt.

Je lichaam verstijft , je handen worden klam, je oksels zweten.

En het hart…

Het hart pompt jachtig, het hart  pompt jachtig, het hart pompt jachtig hard.

Er is geen overzicht .

Kijken met oogkleppen en koortsachtig zoeken naar de onwaarheid in wat je net bent te weten gekomen.

Marchanderende hersenkronkels die alle mogelijke scenario’s in flitsen van neuronale connecties trachten te overlopen.

Er is misschien een uitweg, hoewel er zich al diep in je vege lijf een voldongenheid heeft genesteld.

Je wil schreeuwen maar hebt daar de kracht niet voor. Enkel wat schor stemgeluid kraakt krassend door je keel.

Je wil vragen en vertellen. Een verhaal of een lied als het moet.

Je wil antwoorden en oplossingen

Je zoekt steun bij diegenen die het je toch niet kunnen geven, want ze zijn al even wankelbaar.

Altijd weer is er waarom?

En ook neen!

Negatie van de treffer.

Men wordt geconfronteerd met onmiskenbare feitelijkheden maar ze lijken onzichtbaar in je ogen gevuld als regenplassen.

Je smeekt te mogen ontwaken, de koffie reeds te kunnen ruiken, de ontbijttafel te ontwaren doorheen de kier van de slaapkamerdeur.

Daar kan je lacherig vertellen over je nachtmerrie in het geluk van wat niet is.

Er flitst de gedachte van eeuwigheid door je hoofd maar daar mag je nu nog niet aan denken.

Je roept jezelf ter orde, maar niemand binnenin luister. Er zijn enkel loeiende sirenes, alarmbellen, zwaailichten en prikkeldraad.

Je moet nú handelen, jezelf gedragen, want men verwacht gedrag dat hoort bij de tijding.

Is er lijden of zelfmedelijden?

Je weet het niet.

Je weet niets meer.

Je voelt enkel de naweeën van een verschrikkelijke dreun.

Morgen lijkt nooit meer te kunnen komen en gisteren was prehistorie.

Er ligt een smekerigheid in je verlangen waarvan je weet dat die niets zal oplossen, doch je enkel verder wegzuigt uit wat nu ultiem geluk lijkt.

Geluk is slechts de afwezigheid van ongeluk..

Heer, ik ben niet waardig dat gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden

Toog- en kerkelijk recht filosoof Rik Torfs, die destijds als wit konijn werd binnengehaald bij de CD&V (met ampersand!) laat van zich horen met kritiek op zijn partij als zou deze onvoldoende “ballen” hebben.

Ik glibberde bijna onder het dashbord van mijn wagen toen ik deze lispelende kwezel op de radio deze open deur hoorde intrappen.

Laat mij eerst even duidelijk stellen: ik moet die man niet.

Mensen die Kerkelijk recht hebben gestudeerd en dat nadien zelfs onderwijzen aan anderen verdienen niet au serieux te worden genomen. “Professor Kerkelijk Recht”: een grotere ‘contradictio in terminis’ ken ik niet.

Ik vermoed dat Torfs reeds in zijn studententijd de opportunist was zoals we hem vandaag de dag kennen.

Rik was eigenlijk graag pater geworden, een Trappist als het even kon.

Torfs heeft echter last van zijn hormonen. Getuige hiervan de flauwe seksistische en seksueel getinte grapjes, een Chiro leider waardig, die deze mentale dwerg op prepensioen nog steeds meent te moeten maken in allerlei TV optredens. 130.000 voorkeur stemmen moet je natuurlijk op één of andere manier verdienen en dat deed Rik met brio.

*zucht*

Het volk krijgt de leiders die het verdient.

Opportunist zijnde wilde hij zijn religieuze ambities niet zo maar opbergen en verkoos dus niet te kiezen voor een celibatair leven. Bovendien was in die tijd masturbatie nog een doodzonde en al zeker voor priesters waardoor het voor hem onmogelijk was in te treden zonder eerst zijn handen af te hakken.



Deze man zou dus de CD&V wel eens een lesje leren en hen uiteindelijk de ogen openen voor het probleem waarmee ze nu al zo lang kampten?

Het is schrijnend en hilarisch tegelijk dat zo’n kwezel zich nu pas realiseert, dat zijn partij weinig ‘guts’ zou hebben.

Ik had veel zin de man op te bellen en in de hoorn te schreeuwen: “Dat ze geen kloten hebben is nu net één van hun basisprincipes!”

Of hoe vertaalt u anders de wollige beeldspraak die zo’n partij nu al sinds jaar en dag gebruikt?

Wat vindt u trouwens van de 4 V’s die de waarden van de partij moeten voorstellen?

Verzorgen , Verbinden, Vooruitzien en Versterken.

Dat kan toch geen ernstig mens menen.

En nu komt zo’n Kerksmurf vertellen dat het probleem van die partij een gebrek aan moed is!!

Mocht ik niet net een aanval van buikgriep overwonnen hebben ik had me alras weer op de pot gezet en mijn darmen leeggescheten.

Torfs is dus de zelfverklaarde oproerkraaier van de partij?

De luis in de pels?

Je kon hem bijna zelfgenoegzaam horen gniffelen.

Hij is een typisch product van de Jezuïeten: schijnheilig, gespeeld minzaam maar met een vilein karakter.

Hoe pathetisch kan een partij worden wanneer men dergelijke figuren gaat binnenhalen?





Zijn voorzitter Wouter Beke, ook al geen toonbeeld van daadkracht, had een ongedwongen gesprek van twee uur met hem. Zo vertelde Torfs ons toch.

Ik kon me de situatie levendig voorstellen: de snotneus Beke, die de Professor even de levieten zou lezen. Ik vermoed dat Beke bijzonder zenuwachtig was.



Sommigen menen dat de Kerkkabouter nu bijt in de hem destijds uitgestoken hand omdat hij binnen afzienbare tijd toch van plan is de politiek vaarwel te zeggen.

Ik kan het niet harder hopen!

De bijdrage van dit wit dwergkonijn aan de politiek in Belgie is nihil te noemen.

Ik zou warempel gelovig worden en bidden op mijn blote knieën dat men voor eens en voor altijd deze enge man van ons weghoudt en hem opsluit in de kelders van KUL waar hij op een gouden troon met rood pluchen kussens de rector kan wezen voor al diegenen die menen dat de term katholiek en universiteit samengaan.

A cause des fesses

Men heeft ze in alle maten en vormen

Gehuld in broeken of uniformen

Te plat, te knokig, dik of perfect?

In een rok of jeans meestal zedig toegedekt

Soms worden ze verhuld in losse jurken

Zo voorkomt men scheuren bij het hurken

Met een huid van perzik of van appelsien

Het is altijd even duimen bij het eerste zien

Geen blik die echter onverschillig blijft

Als men retrograad de liefde bedrijft.

Vader, vergeef hen...

Ik heb een bloedhekel aan sensatiegeile apen.

U kent ze wel.

Er kan geen wakke wind gelost worden of daar zijn ze al met hun neuzen in de lucht.

Kwakend en kwetterend. De ogen waterig en de oren gespoeld.

Het lijkt alsof ze voortdurend roepen: vertel, VERTEL!!!!

Schijnheilig flemend en zelfgenoegzaam luisterbereid trachten ze je leefwereld binnen te dringen.

Ze zijn het oorverdovende luisterende oor dat ze maar al te graag ter beschikking zouden willen stellen.

Hun volledige wezen roept om saillante details, achterklap en pikante weetjes.

Ze vermoeden allerlei diepzinnige gedachten en beweren die in evenredige mate te bezitten, waardoor ze als ervaringsdeskundige jouw leven volledig naar de kloten kunnen helpen.

Intriganten die er niet voor terugdeinzen om, eens het stof is gaan liggen, met hun Spaanse waaier nog eens flink te klapperen zodat de lucht terug verstikkend wordt.

Ze leven bij gratie van andermans ongeluk of tegenslag.

U vindt ze als bezoekers terug op diensten palliatieve zorgen en in psychiatrische klinieken , doch ook gewoon bij u thuis, vermomd als familielid of een zelfverklaarde vriend.

Vooral de laatste soorten zijn te mijden als de pest. Je ziet ze anders zelden maar bij sores lijken ze wel te materialiseren. Net zoals ratten de riolen verlaten bij onweer of  kakkerlakken je keuken bestormen wanneer overgebleven resten niet worden opgekuist, zo verschijnen ze in je leven als er rampspoed of ander gezeik je pad kruist.

Plots weten ze alles beter. Ze mengen zich in je pap, waar ze als schrokkoppen alle brokken van opeisen.

Ze bieden jou een bed of toevluchtsoord aan. Ze verknechten je tot schoothond die ze pamperen en voeden en dit enkel en alleen uit eigenbelang.

Er is nergens onbaatzuchtigheid of medeleven.

Het is slechts bezigheidstherapie , want hun emotioneel superficialisme leidt tot een dermate schrale gemoedsbeleving dat mocht men EEG elektroden aansluiten men nauwelijks hersenactiviteit zou kunnen waarnemen.

Ze benijden je om zoveel emoties, maar alleen al voor het gebruik van het woord 'benijden' in jouw context zou men hen moeten vierendelen of langzaam radbraken.

Mensen die andere mensen benijden omwille van hun ongeluk zijn niet waardig mens genoemd te worden of het zijn rechtstreekse afstammelingen van de Markies de Sade.

Ik schijt op hun kop omdat ik hen de meest verfoeilijke schepselen vind van Gods creatie mocht ik daar überhaupt in geloven.

Veeleer ben ik de evolutietheorie genegen en in die leer maken ze deel uit van een species die nog niet volledig geëvolueerd is ntot de Homo Sapiens Sapiens.

Ik vind hen verachtelijk en immoreel.

En als ze je uiteindelijk toch in de kont naaien op het moment dat je zwak bent herhaal de versen uit het nieuwe testament.

Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat zij doen.' 

Schrijven

Soms wil ik nog wel eens een pen vastnemen  en inkt horen krassen op Steinbachpapier, waarbij je de vezels kunt zien wanneer het licht schuin op het blad valt.

De inkt vloeit een klein beetje uit en de gekrulde lijnen  zijn wat breder dan de penpunt had bedoeld.

Er zit vast een ander neurologisch proces achter het schrijven met een pen.

Men is bedachtzamer, voorzichtiger, er is meer aarzeling.

Mooie teksten worden aarzelend geschreven. Daarom hoeven ze niet minder dwingend te zijn.

Ooit zei me iemand dat we later niets meer zouden opschrijven.
Spraakherkenning zou alles vervangen.

Ik geloofde dat toen al niet.

Want desondanks taal zich in de hersenen duidelijk laat localiseren ben ik ervan overtuigd dat het proces bij schrijven anders verloopt dan bij het praten.

Laat de schrijver zijn boek dicteren in plaats van de zinnen zelf op te schrijven...

De beweging van armen en vingers, de houding van schouders en hoofd hebben allen een onbewuste invloed op het vormen van de zinnen.

Watch your thoughts, for they become words.


Watch your words, for they become actions.


Watch your actions, for they become habits.


Watch your habits, for they become character.


Watch your character, for it becomes your destiny.

Lao Tse

Rik Daems ondergaat transplantatie!

Kijk dat vind ik nu nog eens goed nieuws zie!


De foto van vandaag vergeleken met die van vorig jaar laat er geen misverstand over bestaan: Rik Daems heeft terug haar op de voorste helft van zijn schedel.

De courante media maakt gewag van een weelderige haardos, doch een beetje oplettendheid toont aan dat het hier toch grotendeels over een “ comb over” gaat.

Wie dit begrip niet kent moet maar eens ten rade gaan op Google.

De meest gekende en tegelijkertijd meest groteske “comb over” is deze van Donald Trump.

Telkenmale ik dit exponent van hebberigheid op TV of foto zie verschijnen duik ik in een pijnlijke lachkramp. Als ik me soms wat triestig voel durf ik al eens keer te surfen naar een fotootje van de man.

Er is namelijk niets zo troostvol als de miserie van een ander.

En miserie is het weldegelijk.

Je mag er niet aandenken dat zo’n man in de wind gaat staan of godbetert dat je naast zo’n haarfrats wakker wordt ’s morgens.

Ik vermoed dat er dan een onevenredig gedeelte haar als een tapijt in zijn nek hangt, in het geval van een “postero-anterieure comb over” ,of op één van zijn schouders, in het geval van een latero-laterale.

Ik kijk dus reikhalzend uit naar dé nieuwe schertsfiguur die niet oud kan worden.

Rik Daems vrolijkte vandaag mijn dag op.

Daarvoor heeft hij wel ongeveer 4000 euro neergeteld en een dag in een haar transplantatie kliniek doorgebracht , waarvan hij, goed liberaal zijnde , toch even de naam aan de wereld kond maakte.

Gelukkig is er voor dit soort transplantaties geen terugbetaling voorzien door het RIZIV of Daems had er zeker van gebruik gemaakt.

Het is natuurlijk niet niks er terug uit te zien alsof men ouder lijkt dan toen men kalend was.

Ik zie hem al terug poseren op de treden voor zijn protserige villa, losjes leunend op één elleboog de handen in elkaar gevouwen.

Onbegrijpelijk dat zo’n mensen niet inzien dat ze een karikatuur van zichzelf geworden zijn.

Maar ik vermoed dat een aantal post-menopauzale vrouwen die zich te goed doen aan de goedkope flessen schuimwijn op het jaarlijkse bal van de burgemeester hem uitgebreid zullen fêteren.

Weest volmaakt!

Toen ik het artkel op de voorpagina van "De Morgen" las waarbij Pedro Brugada pleit voor een strenger optreden van de overheid tegen rokers die medische hulp nodig hebben moest ik terugdenken aan een spreuk die boven de deur van een klooster hing. " Weest Volmaakt"

Dit in steen gehouwen gebod had me telkens weer gechoqueerd, want ik vind volmaaktheid nauwelijks nastrevenswaardig. Volmaaktheid is niet alleen onbereikbaar, het is tevens ongedefiniëerd. Bijgevolg is dergelijke spreuk niets anders dan een manier om schuldgevoelens bij mensen op te wekken. 

De bedenker van dit Katholieke gezegde wist immers dat niemand ooit de 'volmaaktheid' zou bereiken en bijgevolg verzekerde de Kerk zich van de penitentie van mensen die dit opgezadelde schuldgevoel wensten af te kopen.

Dr Brugada pleit dus voor een penalisering van de rokers die medische hulp nodig hebben tengevolge van hun roken.

Vooreerst: het is niet omdat het verband tussen roken en hart- en vaat ziekten genoegzaam gekend is dat men in de geneeskunde met 100% zekerheid kan stellen dat bij een individu een bepaalde ziekte met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het gevolg is van een welbepaald gedrag. Zo zullen er rokers zijn die nooit hart-en vaatziekten of longkanker krijgen terwijl er niet-rokers zijn die dat dan weer wel krijgen.

Een tweede opmerking is dat als men optreedt tegen rokers men dat ook voor vele andere ongezonde levensgewoontes moet doen.

Het is namelijk evenzeer bekend dat te veel vet en te weinig groenten en fruit eten, te veel zout gebruiken, te veel alcohol drinken, te weinig sport doen, te veel stress hebben en zo verder, aanleiding geven tot ernstige en vaak dodelijke kwalen, waaronder ook hart-en vaatziekten. Waarom zou de overheid dus slechts één groep moeten straffen.

Ten derde zou ik Brugada willen vragen wat hij met die maatregel beoogt? Denkt hij nu werkelijk dat er hierdoor uiteindelijk minder mensen zullen gaan roken?  Het is gekend dat straffen niet noodzakelijkerwijs aanzetten tot verandering van ongewild gedrag, opvoeding des te meer.

Ten vierde: wie en hoe gaan we ongewild gedrag controleren?

Brugada mag dan al een gerenomeerd specialist zijn, er bestaat ook nog zoiets als gezond verstand .

Omdat  Brugada er zelf in geslaagd is te stoppen met roken vindt hij dat iedereen dat maar moet kunnen. Het getuigt van weinig inlevingsvermogen. Het is bovendien verschrikkelijk paternalistisch.

Waar Brugada eigenlijk voor pleit is een  maatschappij waarbij we nauwgezet door de overheid in de gaten worden gehouden of we wel conform de door hen opgelegde normen leven.

Hoe ver staan we dan nog van een " Brave New World".

De aanklacht die Brugada maakt tegen de rokers is bovendien al zo oud als de straat. Ze is al duizend keer weerlegd geworden. Ik begrijp dan ook geenszins dat deze man met zo'n kromme redeneringen een forum krijgt op de eerste pagina van een krant, tenzij het was om de draak met hem te steken.

Ik hoop dat Brugada veel loopt, fietst, op zijn voeding let en niet meer dan 2 glazen alcohol per dag drinkt. Ik hoop dat hij vervolgens ook bereid is, dit stelselmatig te laten controleren. 

Mededogen zou een elementaire competentie moeten zijn van artsen. 

Blijkbaar faalt Brugada hierin.

De Beaulieu Saga

De parodie omtrent het fraudedossier van de familie Beaulieu en hun Caesariaanse imperium bereikt dezer dagen opnieuw een hoogtepunt.

De jongste telg uit deze pseudo-aristocratie die zichzelf boven wetten en mensen verheven voelt heeft een minnelijke schikking getroffen met de fiscus ten belopen van 25 miljoen euro. Eén miljard oude Belgische franken. Zomaar. Hiermee vrijwaart hij zichzelf van verdere strafrechterlijke vervolging.

Zijn oudste broer had zich in 1998 al eens vrijgekocht met een bedrag van meer dan het dubbele namelijk 55 miljoen euro.

De rest van de familie blijkt dergelijke schikkingen nog niet te willen treffen en blijft verder juridische stappen ondernemen.

De aanklachten zijn nochtans niet mals. Misbruik van overheidssubsidies, ontduiken van belastingen, valsheid in geschrifte.

Witte boorden criminaliteit op zijn best.

We spreken hier over topgangsters en hoewel ik weet dat sommigen deze terminologie zullen bestempelen als demagogie en overdrijving is niets minder waar.

‘Boer’ De Clerck staat simpelweg, als een echte Don Corleone, aan het hoofd van wat zonder enige zin voor overdrijving kan doorgaan voor een familie uit de ‘Cosa Nostra’

De beelden die het Vlaamse land rondgingen toen ‘boer’ de groten der aarde op zijn verjaardagsfeestje uitnodigde waren tegelijkertijd dolkomisch en tragisch.

Het ging dan ook telkens over vergane glories uit de internationale politiek die hij rijkelijk had moeten betalen om ten tonele te verschijnen.

Ik werd daar toen toch wat angstig van.

Als een vader Bush bereid was de plas over te steken om een tapijtenfabrikant zijn ‘moment de gloire’ te bezorgen waren er maar twee mogelijkheden.

Of Bush had teveel tijd, wat ik ernstig betwijfel of ‘ boer’ De Clerck maakte hem ‘ an offer he couldn’t refuse’

Dat laatste zit me toch wel ernstig dwars want als een notoir fraudeur er in slaagt mensen die het hoogste ambt in de wereld bekleed hadden te strikken met geld zegt dat evenveel over het bedrag als over de moraliteit van dergelijke wereldleiders.

Uiteraard zou ons dat niet mogen verbazen van een Texaanse Cowboy, nochtans was ik in mijn toenmalige naïviteit er wel wat van verschoten.

Dat zo’n Belgische entrepreneur niet door heeft dat mensen doorheen de façade van zo’n toneelstuk kijken verbaast me wel, doch het is waarschijnlijk te vergelijken met mannen die een goedkope postiche op hun kale knikker zetten en menen dat ze daarmee onopgemerkt kunnen wegkomen.

De bedragen die heden ten dage weer genoemd worden in deze onverkwikkelijke familiesaga doen duizelen.

Ik begrijp niet dat de fiscus hier gaat voor een minnelijke schikking.

Ze zullen natuurlijk aanvoeren dat ze beter iets dan niets hebben, maar in deze zaak vind ik dergelijk pragmatisme onaanvaardbaar.

Zelfs mocht het risico bestaan dat deze schurken nooit één euro zouden moeten betalen dan nog zou men dat risico moeten lopen.

Dergelijke minnelijke schikkingen voeden het idee van een klasse justitie.

Wat meer is: indien de nakomelingen van de Don bereid zijn zo’n astronomische bedragen op tafel te leggen dan zullen ze zich daarvoor waarschijnlijk niet erg pijn moeten doen hebben .

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ze hier zeer goed wegkomen en dat de flessen “Veuve Clicquot” zullen knallen vanavond.

De kasteel moord

Er is een moord gebeurd. En wat voor één. Een kasteelmoord!Het verhaal heeft alle cliché ingrediënten: rijke, aantrekkelijke jonge man getrouwd met mooie dochter uit een doktersfamilie wordt vermoord in de gangen van zijn slot.Groot mysterie. Enkel bloed, geen lijk. Slechts een lege huls blijft achter, alsof de dader Cluedo-gewijs getracht heeft de speurders toch een begin van spoor te gunnen.De man wou emigreren naar Australië en God mag weten waarom. Er is geweten dat de schoonouders hierover niet te spreken waren en ze dit samen met hun dochter uit 's mans hoofd wilden praten.

Dit zorgde voor spanningen binnen het huwelijk en de familie, maar  de gouden schoonzoon wou blijkbaar van geen wijken weten. Hij ging zelfs al eens op verkenning naar zijn verre ideaal: een prospectie, quoi!
Verder geen gekende problemen noch vermoede vijanden van de 'jonkheer'.
Niet toevallig dus dat 'Janssen en Janssen' in de eerste plaats aan de schoonfamilie en in zonderheid aan de 'patrias familias' dachten wanneer zij de schelm zochten die deze 'snoden' moord had gepleegd
Tot zover is er behalve het wat ranzige motief en de kleffe setting geen groot wereldnieuws te melden, hoewel kranten, waaronder ook  mijn huisgazet " De Morgen" hier een paginabreed artikel aan wijdde. Commercie heeft nu eenmaal zijn verplichtingen en zelfs een vermeend intellectueel lezerspubliek is niet vies van een smeuige doch vermoedelijk vrij banale ' whodunit'
Dit is uiteraard buiten de alom tegenwoordige raadsman van de moordlustige Belg gerekend.
Meester Vermassen.
De vleesgeworden eeuwige jeugd getooid in zwartgeverfde, met gel gstyleerde haarpieken van waaronder hij met schavuitenogen in de immer aanwezige cameralenzen kijkt terwij hij zich onder het plebs begeeft.
De man is dermate voorspelbaar geworden dat ik ooit een weddenschap had moeten afsluiten voor grote hopen geld dat bij elke misdaad die er in België gebeurde ik op voorhand zou raden of Vermassen ten tonele zou verschijnen of niet en welke partij hij dan zou verdedigen. Ik was Godverdomme nog rijk geworden ook.
Meester Vermassen, ik zal hem hier verder " de Zwarte van Aalst" noemen koos resoluut voorspelbaar de zijde van de schoonfamilie.
Ik maak me namelijk sterk dat in tegenstelling tot wat gangbaar is bij andere strafpleiters "De Zwarte" zelf zijn cliënten uitkiest.
Voor de kluiten hoeft hij het waarschijnlijk al lang niet meer te doen doch zijn narcisme is dermate grotesk dat ik hem ervan verdenk een rechtsreekse lijn te hebben met alle flikken op deze Vlaamse morzel grond, met uitzondering misschien van de  verkeersbonnen uitschrijvende onderklasse.
Hoe hij het klaar speelt, Joost mag het weten, maar een lijk heeft geen tijd het stadium van rigor mortis te bereiken of  'Pieken Jefke' is reeds op de hoogte.
Het leven is aan de rappen.
Ik vermoed dat hij die zin zelfs nu en dan gebruikt in pleidooien. Volks taalgebruik is nu eenmaal de kunst waarin voorstanders van een volksjury dienen te excelleren, aangezien de technische bagage en de kennis van het Nederlands eerder mager te noemen is onder gezworenen.

Jef weet dat beter dan wie ook maar zal dit uiteraard met klem ontkennen. Hij is de meester van de vereenvoudiging en de gespeelde verontwaardiging. Het lijkt alsof alle misdaden tegen hem zelf gepleegd werden. Ik moet toegeven dat is een kunst. Indien echter beroepsrechters de jury zouden uitmaken , zou de Zwarte wel andere smartlappen zingen.
Naar aanleiding van deze verdediging ging de "Zwarte van Aalst"nu wel hilarisch ver.
Hij oreerde plechtig toen men hem vroeg waarom hij de verdediging van de schoonfamilie op zich had genomen: " Ik keek in de dokter zijn ogen en vroeg hem of hij het had gedaan ( 'de moord' nvdr). De dokter antwoordde nee.
Ik wist dat hij niet loog'
Ik moet zeggen dat ik mezelf bepistte van het lachen.
Ik zag al snel dat dit voor ongekende mogelijkheden zorgde.
De achterstand in de Belgische justitie was nog slechts een kwestie van homologering van de ogen van 'de Zwarte'
Eens er een Europese ECI certificaat voor zou worden afgeleverd waren alle rechtzaken overbodig geworden.
Men zou Vermassen een troon geven en alle vermeende daders voorbij zijn zetel laten passeren, daar zouden ze worden verplicht diepzinning in zijn ogen te kijken . Jef doet de rest.
Dit is wereldnieuws!
Jef Vermassen , " De Zwarte van Aalst" heeft een nieuwe titel verdiend
"De felogige scheet in een fles". Want wie dergelijke bullshit uitkraamt moet af en toe de geur van stront achterlaten