Vader, vergeef hen...

Ik heb een bloedhekel aan sensatiegeile apen.

U kent ze wel.

Er kan geen wakke wind gelost worden of daar zijn ze al met hun neuzen in de lucht.

Kwakend en kwetterend. De ogen waterig en de oren gespoeld.

Het lijkt alsof ze voortdurend roepen: vertel, VERTEL!!!!

Schijnheilig flemend en zelfgenoegzaam luisterbereid trachten ze je leefwereld binnen te dringen.

Ze zijn het oorverdovende luisterende oor dat ze maar al te graag ter beschikking zouden willen stellen.

Hun volledige wezen roept om saillante details, achterklap en pikante weetjes.

Ze vermoeden allerlei diepzinnige gedachten en beweren die in evenredige mate te bezitten, waardoor ze als ervaringsdeskundige jouw leven volledig naar de kloten kunnen helpen.

Intriganten die er niet voor terugdeinzen om, eens het stof is gaan liggen, met hun Spaanse waaier nog eens flink te klapperen zodat de lucht terug verstikkend wordt.

Ze leven bij gratie van andermans ongeluk of tegenslag.

U vindt ze als bezoekers terug op diensten palliatieve zorgen en in psychiatrische klinieken , doch ook gewoon bij u thuis, vermomd als familielid of een zelfverklaarde vriend.

Vooral de laatste soorten zijn te mijden als de pest. Je ziet ze anders zelden maar bij sores lijken ze wel te materialiseren. Net zoals ratten de riolen verlaten bij onweer of  kakkerlakken je keuken bestormen wanneer overgebleven resten niet worden opgekuist, zo verschijnen ze in je leven als er rampspoed of ander gezeik je pad kruist.

Plots weten ze alles beter. Ze mengen zich in je pap, waar ze als schrokkoppen alle brokken van opeisen.

Ze bieden jou een bed of toevluchtsoord aan. Ze verknechten je tot schoothond die ze pamperen en voeden en dit enkel en alleen uit eigenbelang.

Er is nergens onbaatzuchtigheid of medeleven.

Het is slechts bezigheidstherapie , want hun emotioneel superficialisme leidt tot een dermate schrale gemoedsbeleving dat mocht men EEG elektroden aansluiten men nauwelijks hersenactiviteit zou kunnen waarnemen.

Ze benijden je om zoveel emoties, maar alleen al voor het gebruik van het woord 'benijden' in jouw context zou men hen moeten vierendelen of langzaam radbraken.

Mensen die andere mensen benijden omwille van hun ongeluk zijn niet waardig mens genoemd te worden of het zijn rechtstreekse afstammelingen van de Markies de Sade.

Ik schijt op hun kop omdat ik hen de meest verfoeilijke schepselen vind van Gods creatie mocht ik daar überhaupt in geloven.

Veeleer ben ik de evolutietheorie genegen en in die leer maken ze deel uit van een species die nog niet volledig geëvolueerd is ntot de Homo Sapiens Sapiens.

Ik vind hen verachtelijk en immoreel.

En als ze je uiteindelijk toch in de kont naaien op het moment dat je zwak bent herhaal de versen uit het nieuwe testament.

Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat zij doen.'