Als kinderen sterven...

Ingrijpende gebeurtenissen treffen je fysiek steeds op dezelfde plaats.
Een stomp in de maag.

Vervolgen is er een koudheid die van je nekharen langsheen de ruggengraat naar beneden loopt.

Je lichaam verstijft , je handen worden klam, je oksels zweten.

En het hart…

Het hart pompt jachtig, het hart  pompt jachtig, het hart pompt jachtig hard.

Er is geen overzicht .

Kijken met oogkleppen en koortsachtig zoeken naar de onwaarheid in wat je net bent te weten gekomen.

Marchanderende hersenkronkels die alle mogelijke scenario’s in flitsen van neuronale connecties trachten te overlopen.

Er is misschien een uitweg, hoewel er zich al diep in je vege lijf een voldongenheid heeft genesteld.

Je wil schreeuwen maar hebt daar de kracht niet voor. Enkel wat schor stemgeluid kraakt krassend door je keel.

Je wil vragen en vertellen. Een verhaal of een lied als het moet.

Je wil antwoorden en oplossingen

Je zoekt steun bij diegenen die het je toch niet kunnen geven, want ze zijn al even wankelbaar.

Altijd weer is er waarom?

En ook neen!

Negatie van de treffer.

Men wordt geconfronteerd met onmiskenbare feitelijkheden maar ze lijken onzichtbaar in je ogen gevuld als regenplassen.

Je smeekt te mogen ontwaken, de koffie reeds te kunnen ruiken, de ontbijttafel te ontwaren doorheen de kier van de slaapkamerdeur.

Daar kan je lacherig vertellen over je nachtmerrie in het geluk van wat niet is.

Er flitst de gedachte van eeuwigheid door je hoofd maar daar mag je nu nog niet aan denken.

Je roept jezelf ter orde, maar niemand binnenin luister. Er zijn enkel loeiende sirenes, alarmbellen, zwaailichten en prikkeldraad.

Je moet nú handelen, jezelf gedragen, want men verwacht gedrag dat hoort bij de tijding.

Is er lijden of zelfmedelijden?

Je weet het niet.

Je weet niets meer.

Je voelt enkel de naweeën van een verschrikkelijke dreun.

Morgen lijkt nooit meer te kunnen komen en gisteren was prehistorie.

Er ligt een smekerigheid in je verlangen waarvan je weet dat die niets zal oplossen, doch je enkel verder wegzuigt uit wat nu ultiem geluk lijkt.

Geluk is slechts de afwezigheid van ongeluk..