Le Roi triste

De verontwaardiging van sommige journalisten over het boek van Deborsu als zou het ‘bagger’ en ‘laf’ zijn klinkt mij wat vals in de oren.


Deze zelfverklaarde republikeinen, die het nu opnemen voor het koningshuis ( want dat ze republikein zijn moet schijnbaar wel extra benadrukt worden), vinden de speculaties van Deborsu ‘riooljournalistiek’.

Dat mag dan wel zo zijn doch ik meen me niet te herinneren dat Deborsu beweerd heeft dat het hier ging om onderzoeksjournalistiek. Hij beweert dat hij dingen gehoord heeft en heeft die te boek gesteld.

Voor wat het waard is.

En dat het waarschijnlijk grotendeels roddels zijn zal wel zo wezen, het neemt niet weg dat het een leuke, vette en smeuïge leeskluif zal worden voor vele sensatiebeluste Belgen.

Ik vind het daarom prima dat Deborsu zijn boek uitgeeft.

Doet de monarchie eindelijk eens iets terug voor het jarenlange potverteren op kap van zijn onderdanen, voor het jarenlange machtsmisbruik op basis van overerfbaarheid, voor de jarenlange aartsconservatieve meningen die ze verspreidden.

We mogen ze dotaties geven maar moeten tegelijkertijd onze muil houden?

Komaan zeg!?

Verworden tot marionet in een anachronistisch theater moeten ze de wetten van het speculerende en naar schandalen hunkerende volk maar verdragen of de eer aan zichzelf houden en opkrassen. Graag na terugbetaling van wat gestolen werd. Het Congolese volk zal hen dankbaar zijn.

Haar enige functie is ‘koekendozenromantiek’ te brengen voor het gepeupel en als het even kan een schandaaltje of twee.

Bij deze is Deborsu dus perfect geslaagd in zijn opzet en hoop ik oprecht dat hij er goed aan verdient.

Het Koningshuis vervult in zijn boek mijns inziens de enige rol die het nog heeft: “volksvermaak”.

Nu gaan janken dat het toch ook maar mensen zijn en dat ze hierdoor gekwetst kunnen worden is wel heel ranzig.

Als ze dan toch maar mensen zijn, waarom gedragen ze zich dan niet als zodanig?

Op mijn sympathie hoeven ze niet te rekenen.

Ik koop dadelijk het boek al was het maar uit principe!

Le Dauphin

Als ik Alexander De Croo de eed als minister van pensioenen zie afleggen bij de Koning krijg ik abrupt retrograde propulsies waarmede zich een spruitboer mengt.

Mister -I have no upperlip -is zowat de belichaming geworden van alles wat er momenteel fout loopt in de politiek.

Onafwendbare heriditeit, schrijnend gebrek aan charisma en een nietszeggende parlé waarvan elk gerechtaard intelectueel gaat stijgeren.

Hij is een pathetische nietsnut. Een voorzitter van gebakken lucht. Een ultieme arrivist zonder arrivé.

Vertel me wat De Croo junior voor heldhaftigs of moedigs gedaan heeft?

Hij trok "de prieze "uit de regering Leterme, tot dusver, zijn

noemenswaardig wapenfeit.

Brakelboer in pralines glunderend.

Wie deze minus habens ooit tot voorzitter van de liberale partij heeft gekroond verdient te worden verbannen naar Sankt Helena, waar ze de botten van Napoleon mogen opgraven.

Le dauphin.

Waar zijn de mensen die hier "halt!" roepen?

De Croo is amper zijn pubersnor ontgroeid of het sujet zal zich ontfermen over onze pensioenen. Waarom maakt me dit ongerust?

Ik moet de man niet, omdat ik hem niet geloof.

Zijn hele houding schreeuwt"leugenaar!"

Hij heeft een onoprechte blik en de typische gelaatsuitdrukking van zij die denken dat politiek " een métier" is.  Waar is het engagement gebleven?

Hij speelt politieker en er is niets irritanter dan slechte acteurs.

Hollywood is in deze onverbiddelijk .

Wie niet slaagt in de "mainstream" cinema wordt verbannen naar de porno industrie.

Ik zie dan ook  een toekomst voor -babyface- Alexander als ster op één of andere pedofilie site.

Op die manier worden kinderen gespaard van deze smeerlapperij en kan hij zich zonder problemen de rol van een14 jarige mediageile schandknaap toe-eigenen.