Het einde is nabij

Ze stonden er wat troosteloos bij deze morgen, de twee dikbuikige “zakenmannen” in hun confectiepak met obligate das die als een boog gespannen lag over hun pens.
Ik schrijf nu wel zakenmannen maar hun voorkomen deed me eerder denken aan handelsreizigers van een firma waarvan de echte gloriejaren reeds een paar jaar achter de rug lagen.
Dat vertaalde zich in een onfrisse firmawagen: BMW 3 touring van het minder recente type.
Ze moesten tanken in het benzinestation waar ik iedere morgen mijn koffiekoek met Red Bull naar binnenwerk.
Ze stoorden mij.
Nu ben ik wel vlug gestoord dient er hier eerlijkheidshalve bij vermeld te worden.
Maar ze ergerden me omdat ze dikbuikig stonden te wezen en bijzonder weinig zin voor decorum leken te vertonen.
Ik trachtte te verzinnen welk product deze zwijntjes met kritieke hypertensie zouden verkopen?
Vorkheftrucken?
Koffiemachines voor voetbalkantines?
Stoomstrijkijzers?
Transpaletten?
Toen ik het rijtje van mogelijkheden afging zakte mijn humeur verder naar een dieptepunt.
Uitgerekend op de dag des oordeels staan deze -vleesgeworden berg mensen- zo maar eventjes te keuvelen aan een tankstation zich van geen kwaad bewust.
Ik zag ze na enkele minuten zelfs samenzweerderig worden.
Ze bogen zich naar elkaar toe en leken te fluisteren wat langs de kant van een snelweg een behoorlijke zinloze daad is gezien het oorverdovende lawaai van het passerende verkeer.
Plots viel mijn oog op hun nummerplaat. Duitsers!
Ik verslikte me in mijn chocoladebroodje en hoestte een halfverteerde brok bladerdeeg met chocolade tegen mijn vooruit.
Duitsers!, dacht ik.
Duitsers in België op de dag des oordeels. Het leek niet meer dan logisch. Ze waren er in het verleden immers al dichtbij geweest.
Maar mijn consternatie werd compleet toen ik ook nog eens een sticker op de achterruit van hun wagen bespeurde.
Luftschutzkeller.com
Dit kon geen toeval zijn.
De Maya’s hebben gelijk gehad, het einde van de wereld komt eraan!