De onschendbaarheid van dieren en kinderen

Er staat opnieuw een artikel in “de morgen” omtrent het gebruik van dieren ( en zelfs kinderen) in kunst.
Blijkbaar moet één of andere rabiate dierenliefhebber binnen de redactie tijd genoeg hebben om zich te verdiepen in wat nu allemaal niet mogelijk zou mogen zijn wanneer we dieren, kinderen en artiesten samenbrengen.
De allereerste vraag die men zich zou moeten stellen is: “ wat is kunst”, waarop men al snel het antwoord schuldig zal moeten blijven. Er zijn miljoenen definities door de eeuwen heen geformuleerd , de ene al potssierlijker dan de andere , de ene al subjectiever dan de andere.
Kunst is niet te vatten in objectieve bespiegelingen omdat subjectiviteit nu net de kern uitmaakt van kunst. De appreciatie is allerindividueelst.
De Tachtigers verkondigden het reeds, bij monde van Willem Kloos kunst is de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie. Van diezelfde Kloos is ook de uitspraak “ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten.”
Kunst draait dus vooral om emotie.
Het is totaal onbelangrijk of een individu of een groep een “kunstwerk” slecht vindt .
Het wordt wel bijzonder onnozel wanneer iemand gaat beweren dat iets wat door sommigen als kunst wordt bestempeld eigenlijk geen kunst is.
Zo’n een sujetten stellen zich boven alle mensen en claimen dus te kunnen bepalen dat zij alleen weten wat kunst is.
Wanneer men echter specifieert: “ IK vind dit geen kunst” dan kan ik daar mee leven. Dan wordt alles terug in proportie gebracht en stelt men dus dat in zijn allerindividueelste oordeel en naar zijn allerindividueelste mening iets geen kunst is.
Laat ons ter zake komen.
Wanneer Jan Fabre katten op de trappen van het stadhuis in Antwerpen omhoog gooit dan kan een individu gerust claimen : Ik vind dit geen kunst. Hij kan niet claimen: dit is geen kunst.
De hysterie die hier echter de zaak compliceert is deze van het dierenwelzijn en het idee dat er geen vrije keuze bestaat voor het gebruikte kunstobject, in casu een levend wezen ( kat).
Veel controverse ook rond het plaatsen van afgehakte hondenkoppen rond een onschuldig ogende baby of het inhakken op een dode hond van Koen Theys.
Dierenliefhebbers, veggie’s en ander ongein rollen kotsend van misselijkheid over de vloer voor zoveel gruwelijkheid. Het is hun volste recht.
Maar kunst is maar echt goed als ze emotie oproept en losstaande van het feit of ik dit kunst vind moet ik alvast vaststellen dat het weldegelijk emoties oproept.
Ik denk dat we de definitie van kunst zelf nog scherper kunnen stellen: hoe heviger de emotie, hoe beter de kunst.
Door de eeuwen heen zijn kunstenaars verketterd geweest. Later, vaak na hun dood, als het stof van de controverse was gaan liggen werden ze dan uiteindelijk als grote kunstenaars gezien want bleken ze eigenlijk taboedoorbrekend geweest te zijn.
Het feit dat er vandaag artikels worden geschreven over dergelijke “kunst” en het feit dat een bepaalde categorie mensen hier kostmisselijk van wordt bewijst dat het zijn “kunstig” nut heeft.
De zelfverklaarde kunstcritici van deze wereld bewijzen deze kunst dus niet alleen een grote eer, maar vooral ook een grote dienst.
Zij komen tegemoet aan de vraag die een kunstenaar en bij uitbreiding de mens universeel stelt: “ hoor mij!”; “zie mij!”; “luister naar mij!”. Er is geen grotere eer voor een kunstenaar dan dat ‘fournisseurs’ in mediocriteit hun werken walgelijk vinden. Het beklemtoont hun belang.
Slechts wanneer een zelfverklaard kunstenaar genegeerd wordt sterft samen met hem zijn kunst en wordt het geen kunstwerk meer.