Hing er reeds een geur van zomermest in de lucht, dan werd die nu wel ogenblikkelijk weggewaaid door een ongelukkige samenloop van omstandigheden.
Ongelukkig want onverdeeld.
Tijdens de zomermaanden zwalpt het nieuws tussen Brussel en Oostende, tussen achtergebleven politici en dagjesmensen.
Het is dan ook bevrijdend wanneer er gedurende deze dorre maanden, op tijd en stond, een nieuwswaardig feit plaatsgrijpt zodat Jan Becaus-achtigen niet in een diepe zomerslaap sukkelen.
Maar je zal het altijd zien: als er dan al eens iets gebeurt en men zich verheugt op lang uitgesmeerde berichtgevingen valt plots alles samen.
Drie juli was zo’n dag: de koning treedt af, een staatsgreep in Egypte en Jurgen VDB stapt uit de tour vanwege een val.
Deze drie topics, uitgesmeerd over een zomervakantie, zouden menig nieuwsgaarder al hebben doen likkebaarden, maar wanneer alles samen gebeurt krijgt men onvermijdelijk last van spetterende overloopdiarree.
Men wist niet waar eerst lopen, laat staan waar eerst naar te kijken, iets wat zich bijzonder vermakelijk etaleerde in de verschillende bulletins.
Journalisten stonden malkander in de weg, keken de verkeerde richting uit, stonden te wachten en beseften niet dat ze tezelfdertijd ook nog gefilmd werden door hun collega’s wat dan nutteloos live werd uitgezonden.
Dit leidde tot amusante scènes waarin neusgravende mannen, wilde gesticulerende vrouwen en GSM uitwisselend schorremorrie figureerden.
God mag weten wat er zo lachwekkend bleek toen één van hen het schermpje van zijn mobiele telefoon toonde aan zijn collega’s? Hun vettige lach deed niets fraais vermoeden maar ongetwijfeld zou het journaille ter verdediging inroepen dat bij het lange wachten op de persconferentie van een homofiele premier, overtuigde hetero’s zich al eens durven te buiten gaan aan het bekijken van blote tetten.
Althans, zo giste ik maar wat. Wist ik veel.
In het tumult van live uitzendingen vergeet men soms al eens de essentie.
Allerlei interessante en vooral oninteressante figuren werden vierklauwens naar de studio gesommeerd om daar vervolgens hun volkomen nutteloze mening over het gebeuren te ventileren.
Zo had men ergens op een afspanning , vermoedelijk in de Vlaamse ardennen, Baron Buysse van zijn paard getrokken en met maatpak en aardbeineus naar de studio gesleept. Want hij, als intimus van de koning en tot de adelstand verheven vleesgeworden kapitalist, moest toelichting komen geven over diens ontslag.
Tegenover hem zat een professor wiens naam ik me niet meer herinner en een mijnheer De Roover van de Vlaamse beweging( of zoiets) , (overtuigd republikein, dat dan weer wel), terwijl naast hem een huisvrouw zat ( of zoiets) in een voor haar veel te schaars T-shirtje en ons, hopelijk ongewild, haar blauwe bustehouder prijsgaf.
We hebben er wat naar geraden maar veel dichter dan “redactrice bij Story of Dag Allemaal” leken we professioneel niet te komen.
Ze kakelde vrolijk mee met Baron Ganzendonck, wat uiteraard haar taak was gezien zij zich aan zijn zijde van de tafel bevond en aldus in het kamp van de royalisten was terecht gekomen. Iets waar ze zich hoegenaamd niet leek over te schamen. De veradelde ‘entrepreneur’ om vanzelfsprekende redenen al evenmin.
Ondertussen werd op het Tahrir plein in Cairo de staat van beleg afgekondigd maar niets of niemand leek Nestor Becaus ervan te kunnen overtuigen even op te houden over de monarchie.
Het leek wel of Becaus, voor het eerst in jaren sinds het begin van zijn uitdeinend prostaatprobleem, terug gevoel kreeg in zijn ‘middenste’
Ik maakte me er lichte zorgen over dat hij ‘live’ zou orgasmeren.
Een mens mag daar maar beter niet teveel aan denken.
Een gezond plezier overviel mij echter toen ik hoorde dat Albert zou worden opgevolgd door Filip. Daar waar ik enkele minuten tevoren nog even dacht dat er misschien abrupt een einde aan de monarchie zou komen wenste ik nu heviger dan menig overtuigd royalist dat Filip de klus zou mogen klaren.
Ik droomde reeds weg bij de gedachte aan de heerlijke- met plaatsvervangende schaamte gevulde- momenten die hij zou opleveren om hem tenslotte finaal met paleis en ‘kartonnen-bord’ familie van het bordes te zien tuimelen.
Man, man, man wat een emoties!
Maar alras vermande ik me weder.
Deze vertoningen waren de waanzin ver voorbij en elk weldenkend mens zou moeten revolteren bij zoveel wereldvreemdheid.
Dan vond ik de reactie van die malle Egyptenaren, die amper een jaar nadat ze al eens een militair dictator van de troon hadden gestoten, het toen van vreugde bijna in hun broek deden en nu exact hetzelfde voorhadden met hun eigen democratisch verkozen leider, toch nog begrijpelijker! “To err is human” flitste er plots door mijn hoofd.
Geen idee waar ik dat nu weer zomaar vandaan haalde.
En die VDB dan dacht ik?
Wanneer krijg ik ’s mans wonden nu eens van dichtbij te zien?
Want een zelfverklaarde podiumkandidaat die uit de Tour stapt is natuurlijk geen kattenpis!
De Tour tout court is geen kattenzeik.
Ontdaan van anabole steroïden en Epo oogde de koers fletser dan ooit en is het dus des mensen al eens wat bloed te willen zien.
Wanneer zo’n peloton beenhespen zich met blinde leeghoofdigheid in een massaspurt stort hoop ik heimelijk dat er een valpartijtje van komt. Daar hoeven geen doden noch afgerukte ledematen bij te zijn doch een flinke schraapbeurt langsheen het asfalt levert mijns inziens heldhaftige plaatjes op.
Het is een kwalijk karaktertrekje, ik geef het toe.
Plots schakelde het beeld enkele jaren terug en zagen we de kroonprins en z’n gade samen met hun royale koters, in ‘Disneyland’, de volgende historische zinnen op de perfecte plaats orakelen: “ bedankt om prinsen en prinsessen zo populair te maken”
Filip is een genie. Hij is de eerste Saksen-Curryworst die het door heeft.
Prinsen en prinsessen van deze wereld zouden meer in Disneyland moeten toeven om tot hetzelfde diepe inzicht te komen als onze Koninklijke hark.
Albert is verdomme veel te laat afgetreden!
Al wie niet gelooft in Filip of meer vertrouwen stelt in een andere mutant van deze familie is dwalende of moedwillig misdadig.
Filip is de toekomst!
Het begin van het einde!
Er bestaat dan toch nog gerechtigheid, concludeerde ik dankbaar, waarop ik mijn rozenkrans bovenhaalde om verder te brevieren.
