Enkel idioten veranderen nooit van gedacht

De tragiek van het onvermogen wordt pijnlijk duidelijk wanneer men de huidige politieke kaste zich in alle mogelijke bochten ziet wringen.

Dan helpt een ondersteuning van de beelden met de muziek uit de serie Borgen echt niet. Integendeel, het zorgt slechts voor meer hilariteit omdat in de serie de personages tenminste nog geloofwaardig zijn.

Wat hier te zien was bleek slechts een aflevering van slecht nagespeelde reality TV waarin gebuisde acteurs blijkbaar nog  emplooi vinden.

Mensen als Peeters, Reynders, De Wever en Thyssen lijken wel van plastiek.

Ze zijn even onbereikbaar als de etalagepoppen in de failliete kledingwinkel om de hoek, waar ze verwaarloosd in de vitrine werden achtergelaten.

Het is verwonderlijk dat zo’n mensen zich lijken het hoofd te breken over jonge moslims die radicaliseren en naar Syrië trekken.

Mocht ik een twintig jaar jongere moslim zijn, ik zou door het schouwspel van de hedendaagse politici, ook wel beginnen smachten naar een martelaarsdood .

Beide presumpties zijn nogal belachelijk gezien ik niet van het gelovige type ben en gezien het verglijden van de jaren mij naast verstand vooral pijnlijke articulaties opgeleverd hebben.  Maar dit geheel terzijde

Dat de nacht geen raad brengt zagen we empirisch bewezen de volgende ochtend toen een schaterende Peeters samen met Michel naar het bordes strompelden en daar het slechtste stukje toneel ten beste gaven die ik de laatste jaren heb mogen aanschouwen.

Waar de weldenkende mens nog hoopte op enige pudeur, bleek alras, na een nachtje geeuwenbekkende poppenkast dat deze verkozenen des volks, platvloers en niet gespeend van enig normbesef voor de postjes gingen.

De beide hoofdrolspelers leken zich zelfs niet bewust van hun morele plicht dit op zijn minst een beetje in te kleden.

De normvervaging bij het televisie kijkende vee lijkt gelijke tred te houden met deze van de door hen verkozen kaste aangezien ik niemand halt hoorde roepen! Ik hoorde geen awoertgeroep , er werd niet met rotte eieren gegooid en zelfs een kleine onschadelijke voetzoeker kon er niet af.

We vinden het blijkbaar met zijn allen nog vermakelijk ook!

Ik vond het luguber, al was het maar omdat plots heel duidelijk werd waar het overtollige vel van De Wever ’s pens  naartoe bleek: nergens heen!

Het hing troosteloos ,als een vuile vaatdoek, over de balein van een aangetrokken broeksriem.

Ik denk dat dit profiel beeld van De Wever zowat alles verzinnebeelde: teloorgang, valse beloftes en het onherroepelijke begin van definitief verval. 

Ik zie het somber in.

De Club Van Rome voorspelde het blijkbaar reeds in 1972: we stevenen af op de instorting van ons kapitalistisch systeem en zonder het te beseffen zond de VRT daarvan de begingeneriek uit.

Er schuilt geen verlossing in vernieuwing als het stervensproces reeds is ingezet, Bart.