Pastorale

Het was storend als winterregen die maar niet wil overgaan in vederlichte sneeuw.

Twee hologige mensen in het vale licht van een filmcamera staarden waterig en bloeddoorlopen voor zich uit.

“Ik heb geen talent voor geluk” herhaalde hij nog maar eens toen een verbaasde reporter de begrafenissfeer vastlegde.

Zij had geen talent- tout court -zo leek het, hoewel ik dat niet kon geloven.

Geen nabijheid leek verder af dan wat deze twee verdwaalden ooit bij elkaar hadden gezocht.

Elke vorm van tevredenheid moet in de loop der jaren vakkundig zijn gewurgd.

En toch waren er kinderen.

Hoe hard ik ook mijn best deed , ik kon me nauwelijks intieme taferelen voorstellen.

Of misschien toch dit beeld :

Zij, met de benen zo goed als gesloten, strak naar het plafond starend terwijl ,hij, geïrriteerd zwetend, als een polderboer, haar mechanisch doorploegde  tot hij oncontroleerbaar achterliet wat zij liever niet aanschouwde.

Hij was de, ondertussen afgeslankte, belichaming van de Vlaamse volksaard.

Mocht er al, onverhoopt,  een straaltje geluk ontspruiten aan het neurotische brein van deze man, dan zal het waarschijnlijk haar oorsprong vinden in dat besef.

Overal ter wereld zou hij worden beschouwd als een zonderlinge eenzaat met een potsierlijk onvermogen zichzelf te relativeren, maar hier , in Vlaanderen, werd hij gezien als een voorbeeld, omdat de Vlaming net als zuigende polderklei gegeseld door een strakke Westenwind, niets liever doet dan verzuipen in  verzonnen verongelijktheid.

De Bourgondiër die hij nooit écht was geweest maar waarvan zijn lichaam destijds de schijn ophield bleek te zijn gestorven samen met het leeglopen van zijn omvang.

De enige zonde die hem mens maakte was verschrompeld tot een overschot aan vel dat schamel om zijn koude botten hing .

In een lichaam gaat uitdroging veelal gepaard met verzuring en blijkbaar zette dit zich bij hem ook transcendent door.

Ik werd overspoeld door een gevoel van medelijden die mijn irritatie verdronk in een zee van weemoed.

Als momenten van electorale overwinning bij een politicus geen tevredenheidsgevoel teweeg brengen maar slechts een zeurderige lamentatie over wat nu gaat volgen bewijs je het ongelijk van de democratie en verzin je voor jezelf een Messiascomplex.

In een laatste poging enige olijkheid tentoon te spreiden ging hij, thuisgekomen, de vuilbakken buiten zetten in een ultiem gebaar van gespeelde nederigheid . Desondanks dit beeld zowat alles leek samen te vatten vond hij het nodig dit ook nog eens verbaal te moeten verduidelijken.

Hij wist heel goed dat het net dit soort toneeltjes was waarmee hij de  doorsnee flapdrolvlaming kon bekoren.

Zijn echtgenote die van het neurasthenische type leek  stond bedremmeld in de deuropening te wachten met ogen die  in stilte schreeuwden of het filmen nu alstublieft kon stoppen, zodat zij en haar bekende echtgenoot zich konden terugtrekken in hun wat ruimer dan doorsnee bemeten eengezinswoning  zonder echter grootheidswaanzin te verzinnebeelden.

Het was een klassiek voorbeeld van Vlaamse architectuur dat door zijn lelijkheid volledig op zijn plaats stond in de  lintbebouwing waarin het destijds door een vernederde architect met” niet teveel grote manieren verdomme” was opgetrokken.

De cirkel was rond.

Het zich wentelen in de verliefdheid op de eigen vernedering kon beginnen.