Stormvloed

En als de kleine burgermannetjes

Kleine burgerzinnetjes

Gehaald uit

Kleine burgerpamfletjes

Verkondigen

Zich boos maken over kleine burgermaniertjes

En kleine burgerafspraakjes

Die niet nageleefd worden

Dan kan ik slechts hopen 

Dat het water stijgt

Opdat hun burgerdijkjes zouden breken

En hun burgerlijke tuintjes

Samen met hun nette burgerwetjes

In de onpeilbare dieptes 

Van de stille oceaan kunnen weg deinen

Zodat alles weer water wordt

En het land opnieuw nederig buigt

Voor echte wetten

Zonder maniertjes

onherroepelijk

Met vertraagde armen maaide ze het leven

onder haar voeten weg

Wankelmoedig sleept de tijd zich voort

In de schaarste van haar nadrukkelijkheid

Ik kijk aarzelend naar je gespeelde treurnis

Althans, zo zag ik jouw aandacht gebieden

Maar gelukkig behoeft mijn mening geen krans

Ze is slechts gemompeld wat waard

Je ogen als ravendons

Verklapten een duister plan

Je zou  nog groter worden

Zou men jou geloven, dan?

Hoe moet ik me die avond voorstellen?

Met lucht, dikker dan geronnen bloed

Beneveld en afgemat

Kroon je jouw schouders met ruwe koorden

Je verdingelijkt de onmacht

In een tomeloos grotesk gebaar

Waarop je hulpeloos bungelt

Met schommelende kindervoetjes

Heen en weer

Als toen

Als weleer

Ik ben

Ik ben mijn hoofd vol stilte 

Ik ben mijn buik vol gevoel

Ik ben mijn hart vol genade

Ik ben mijn handen vol

Ik ben mijn rug vol last

Ik ben mijn benen vol onrust

Ik ben mijn dagen vol verlies

Ik ben mijn nachten vol dromen

Ik ben mijn weken vol wachten

Ik ben mijn maanden vol verwachting

Ik ben mijn jaren vol liefde

Ik ben mijn leven vol gedachten

Ik ben mijn leven vol angsten

Ik ben mijn leven vol strijd

Ik ben mijn leven vol gevaar

Ik ben mijn leven vol van haar

Volks geluk

Op dagen waar schamele machtswellust zich aan de buitenwacht presenteert

Waar kleine ideeën komen sterven op de mestvaalt van doodgeboren briljantie

terwijl de zondagochtend zachtjes haar nacht prijsgeeft

Op dagen waar de zon liever wat wacht om door het wolkendek te priemen 

want ze haar gloren eerder bewaart voor stralendere occasies

Ga ik lopen langs de wandelpaden van het welgemutste gehucht

Waar geen honger geleden wordt

Waar geen donkere nomaden zich vergrijpen aan blanke vrouwen

En ik zwaai bij elke bocht

Naar oma

,gekluisterd door versuikerende tenen, 

aan haar doorgezeten fauteuille

Met grijze staar 

bekijkt ze het leven 

doorheen  een oude PET-fles bodem

Achter haar gekraakte rug

Mompelt het flikkerende scherm

Rood, geel, blauw en groene strepen

Je hand

En nu reeds zie ik de grote neerslachtigheid

Die mijn leven zal bepalen

Waarin mijn gedachten zullen verdwijnen

Veel omvangrijker dan goed voor me zal zijn

En nu reeds weet ik dat ik niet meer zal kunnen hopen

Het alles zal vastzetten

Als de regen niet meer wil stoppen

Om mijn ziel te verzuipen in grijsheid

En nu reeds voel ik het verlies

Dat ongrijpbaar zal zijn

Waar geen einde aan zal komen

In een vormloze sfeer van vertraging

En nu reeds weet ik dat er slechts één uitweg zal bestaan 

Een grote sprong in de diepte

In grandioos groteske eenzaamheid

Waar ik naar je hand zal reiken

MF

Ik ga

naar nooit meer kou

naar nooit meer jou

naar nooit meer dag

naar nooit meer lach

naar nooit meer nacht

naar nooit meer zacht

naar nooit meer pijn

ik ga

naar nooit meer zijn

Het verbazingwekkend zwijgende licht

op ijzig gestolde winterochtenden 

met dode takken, onbeweeglijk

Adem je witte wollen wolkjes 

we hebben onze hoofden ingepakt

want deze koude kraakt botten

zo stappen we rillend naar het zwijgende licht

en zie ,

twee mensen, gehaakt 

in een bevroren straat

ik zie je terug, als toen

in een krans van zonnelicht

met de verschroeiende belofte in je ogen

je verbrijzelde al mijn verlangens

omarmde mijn onbeholpenheid

verkocht je leven verpakt in cadeaupapier

schoonheid lag reeds langs getekend in je gezicht

zo stapten we steeds dichter bij elkaar,

dichter ,naar het zwijgende licht