op ijzig gestolde winterochtenden
met dode takken, onbeweeglijk
Adem je witte wollen wolkjes
we hebben onze hoofden ingepakt
want deze koude kraakt botten
zo stappen we rillend naar het zwijgende licht
en zie ,
twee mensen, gehaakt
in een bevroren straat
ik zie je terug, als toen
in een krans van zonnelicht
met de verschroeiende belofte in je ogen
je verbrijzelde al mijn verlangens
omarmde mijn onbeholpenheid
verkocht je leven verpakt in cadeaupapier
schoonheid lag reeds langs getekend in je gezicht
zo stapten we steeds dichter bij elkaar,
dichter ,naar het zwijgende licht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.