Met vertraagde armen maaide ze het leven
onder haar voeten weg
Wankelmoedig sleept de tijd zich voort
In de schaarste van haar nadrukkelijkheid
Ik kijk aarzelend naar je gespeelde treurnis
Althans, zo zag ik jouw aandacht gebieden
Maar gelukkig behoeft mijn mening geen krans
Ze is slechts gemompeld wat waard
Je ogen als ravendons
Verklapten een duister plan
Je zou nog groter
worden
Zou men jou geloven, dan?
Hoe moet ik me die avond voorstellen?
Met lucht, dikker dan geronnen bloed
Beneveld en afgemat
Kroon je jouw schouders met ruwe koorden
Je verdingelijkt de onmacht
In een tomeloos grotesk gebaar
Waarop je hulpeloos bungelt
Met schommelende kindervoetjes
Heen en weer
Als toen
Als weleer
