Het schrijft zichzelf

Het schrijft zichzelf
gedachteloos neer
op gerecycleerd papier
dingen van weleer

het schrijft zichzelf
gedachteloos neer
telkens weer
keer op keer

In deze hese tijden

In deze hese tijden

Waar doofstomme rede 

En blinde angst

Elkaar versterken

In deze hese tijden

Waar onze stembanden

Slechts rauw raspende slogans

Krassen op onze veilig gewaande 

burchten van vadsigheid 

In deze hese tijden

Waar leeggewinkelde waren

Desolate rekken 

achterlaten 

In deze hese tijden 

Waar de liefde zich

openbaart aan zichzelf

De ziel weerspiegelt wordt

In grote ogen

In die hese tijden

Vergeet ik je niet te vergeten

Wis ik mijn herinneringen 

Aan al jouw bejubelde vooruitgang 

Maak ik schoon schip

Ik had je lang geleden 

Opgegeven 

Maar nu zal ik je stokkende adem

Versmoren 

Ik zal je achterlaten 

Overgeleverd aan de Pandemische 

Vernietiging van jouw hoogmoed 

En pas als alles terug onbeschreven is

Zal ik je blanco blad weer volschrijven

Kunnen de zinnen 

Terug zin krijgen

De letters terug betekenisvolle woorden vormen

Kan de waanzin slechts 

Als een echo uit een ver verleden klinken

Maar tot dan

Rest ons het moedige wachten

We draaien onze handpalmen 

Naar de hemel

En smeken
tot wat we ooit verzonnen.

Begin

Op het eind 

Lonkt reeds het begin

Bij het begin

Speelt de belofte

Aan de belofte 

Kleeft de schuld

Aan de schuld

Komt geen einde

Zo blijft bij het begin

de schuld overeind

van op het eind