Getrouwd te zijn in de winter
Bij schraal oostenlicht
Nevelige aankondiging van een verre zon
En stil,
Zo stil, naast het kerststal geschal
Je voelt het verleden verder lijden
De stemmen van weleer zijn slechts mompelbaar
gedempt door de jaren van vergeten
tegen beter weten in
We luisteren nooit
echt
en zo verdwijnt wie achterbleef
klam en koud op de straatstenen
Het einde nadert snel
terwijl ik val tussen de plooien van de tijd
waar ruimte is voor ons beiden
waar getrouwd te zijn tijdloos is
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.