donderdag 3 december 2009

Naweeën

Ze had moederkoek teveel dus besloot ze die te delen.
Met gehaaste trots spoedde ze zich naar de dichtst bijgelegen vrijdagsmarkt en installeerde zich een geïmproviseerd kraam.
Twee stoelen met een plank erop.
Een kleine plant met vuilroze bloemen geassorteerd met de kleur van de koek plaatste ze in de rechter voorhoek.
En nu maar wachten.
Het regende niet, wat haar bijkomstig gelukkig maakte. Een paraplu had ze in haar gejaagdheid namelijk vergeten.
De koek ademde witte stoomwokjes van moederschootwarmte. Hij had een gezonde roze blos.
Veel kijklustigen maar weinig gegadigden, bedacht ze licht verontrust.
Hij bleef natuurlijk niet eeuwig goed!
De euforie van de nageboorte zorgde ervoor dat ze de verschrikte blikken, noch het afkeurende gemompel hoorde.
Langzaam maar zeker werd in brede bogen om haar heen gelopen en een vermetel mannetje met wat meelijwekkende burgerzin had het zelfs nodig geacht een lokale veldwachter aan te spreken over deze onwelvoegelijkheid die zich ongetwijfeld afspeelde in de schemerzone van de openbare zedenschennis.

Na enkele uren koukleumen waarbij de bloederige koeienvlaai van rozerood naar purperblauw verkleurde bleef plots een oude man voor haar kraampje staan.
“Hoeveel” vroeg hij bedeesd, terwijl hij met zijn kin een korte opwaartse beweging maakte?
“Ach, meneer hij is al koud geworden” jammerde ze.
“Geen erg, ik ga hem toch begraven” sprak de man.
“Begraven” vroeg ze angstig?
“En vervolgens plant ik er een boom bovenop” ging hij onverstoord verder.
“Jeetje, waarom zou je dat doen” vroeg ze?
“Ik wil een boom met een sterke tak, waaraan ik een schommel kan hangen” zei de man.
“Als jouw kindje groot genoeg is mag die dan komen schommelen in mijn tuin.”
“Leuk”, zei ze, “in dat geval is hij gratis!”
Ze nam de ochtendkrant en wikkelde de koek in haar vliezen om ze vervolgens in de krant te verpakken.
De man stapte statig met het pakje onder de arm weg.
Een valse glimlach verscheen op zijn gezicht terwijl hij de kop van zijn kwispelende hond aaide.
Rustig jongen, straks als we thuis zijn!

1 opmerking:

  1. Een sprookje. Verrukkelijke sfeer ademt dit.
    Je bent sterk in het combineren van bevreemding, surrealisme, lyriek en thrillerelementen. Steeds verrassende wendingen in prachtige taal gegoten.
    Groeten
    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.